องสำนักพวกเขาได้? พวกเขาชักจะประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว
ผู้อาวุโสอาภรณ์ขาวกล่าว “ที่นี่วุ่นวายเกินไปแล้ว! หากแม่นางไม่มีสิ่งใดที่ต้องการแลกเปลี่ยนแล้ว ก็เชิญแม่นางมารับประทานอาหารที่สำนักของเราเถิด!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้เลย!”
นางรู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงช่วยนางไว้?
เมื่อมู่เฉียนซีเดินจากไปแล้ว จีซานเหนียงและสวี่ฝูต่างก็รู้สึกไม่ยินดีเป็นอย่างยิ่ง
สวี่ฝูกล่าว “พี่จีซาน สตรีคนนั้นน่ารังเกียจเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้จะเป็นนักปรุงยา ข้าก็จะทำให้นางไม่ตายดี!”
จีซานเหนียงหัวเราะแล้วกล่าว “ข้าก็คิดเช่นนั้นไม่ต่างกัน! ภายในเมืองหนานหลิงเราคงทำอะไรไม่ได้ แต่ตราบใดที่นางออกจากเมืองไปแล้ว หึ หึ หึ…”
“ท่านพี่กล่าวถูกต้องเป็นที่สุด!” สวี่ฝูยิ้มอย่างชั่วร้าย
อาหารการกินของเมืองหนานหลิงล้วนเป็นอาหารชั้นดีทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหรือผักก็ล้วนแฝงไปด้วยพลังวิญญาณทั้งนั้น
เมื่อมู่เฉียนซีรับประทานอาหารเสร็จแล้ว นางจึงจะเริ่มเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าเหตุใดท่านผู้อาวุโสจึงช่วยข้าอย่างนั้นหรือ?”
เขากล่าว “พวกเรามอบตำแหน่งนักปรุงยารับเชิญให้เปล่า ๆ แล้วแต่ว่า แม่นางจะต้องการหรือไม่ก็เท่านั้น?”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่น
