ตั้งใจจะเก็บพวกเจ้าไว้เป็นอาหาร แต่ตอนนี้พวกเจ้ากลับหาเรื่องตาย ก็จงไปตายซะ” เสียงแหลมและแปลกประหลาดราวกับขันที ดังก้องกลับไปยังเมืองอย่างไม่สำนึกผิด บนยอดเขาสูงชัน มีงูยักษ์สีแดงฉานตัวหนึ่ง ขดตัวขึ้นไปบนภูเขา และหัวของงูยักษ์นั้นห้อยอยู่เหนือเมืองที่ไร้ความสำนึกผิด
งูตัวนั้นใหญ่โตและอ่อนแอมาก แต่จริงๆ แล้วมันเป็นแค่หัวงู ซึ่งมีค่าเกือบเท่ากับครึ่งเมืองแห่งความเสียใจเลยทีเดียว
ผู้คนในเมืองต่างหวาดกลัว หลายคนนอนนิ่งอยู่กับพื้น งูยักษ์ตัวนี้สามารถกลืนกินพวกเขาทั้งหมดได้ด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว และมันก็หนีไปไหนไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ไม่นะ! หมอนี่มาที่นี่ได้ยังไง!” ปีศาจเองก็ตกใจเมื่อเห็นงูยักษ์ จึงทักทายโจวเหวินและพยายามหนีไป
ก่อนที่จะปราบปีศาจได้นั้น เขาได้เผชิญหน้ากับงูยักษ์ตัวนี้ และเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด
“ท่านอาจารย์… โปรดช่วยชีวิตพวกเราด้วย…” ลี่ซี่และหลิมรีบวิ่งเข้าไปและอธิษฐานต่อโจวเหวินเหลียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เอาล่ะ ให้โอกาสเจ้าหน่อย เจ้าสิ่งมีชีวิตคล้ายสัตว์เลื้อยคลาน ไม่สามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตในตระกูลของข้าได้ บอกข้ามาว่าใครฆ่ามัน วันนี้ข้าจะแบ่งเจ้าให้ครึ่งหนึ่ง และข้าจะกินแค่ครึ่งเดียว” เสียงงูยักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง
ผู้คนยิ่งหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก งูยักษ์คิดว่ามนุษย์เหล่านี้จะยอมสารภาพว่าใครเป็นคนฆ่างูโบราณตัวนี้
แต่ใครจะรู้ว่าแม้ทุกคนจะตัวสั่นเทา แต่ไม่มีใครเอ่ยปากบอกว่าใครเป็นคนฆ่างูโบรา
