วกเราผิดเอง มันเป็นความผิดของพวกเราสองคน มันไม่เกี่ยวกับคนของเราเลย ถ้าท่านจะลงโทษ ก็ลงโทษพวกเราไปเถอะ ไม่สำคัญว่าพวกเราอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่” เธอกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
“คุณเป็นอะไรไป?” โจวเหวินถาม
“เราไม่ควร…ไม่ควรอยาก…อยาก…” ลิซี่พูดไปหลายคำ แต่ก็ยังพูดออกมาไม่ได้อยู่ดี
“พวกคุณต้องการอะไร?” โจวเหวินขมวดคิ้วถาม เขาคิดว่าพวกที่ไม่เสียใจกับการปกครองเมืองนี้ต้องการลอบสังหารเขา
เห็นได้ชัดว่าโจวเหวินคิดมากเกินไป คนที่ไม่เสียใจกับเมืองนี้กลับเคารพราชาปีศาจ แล้วกล้าดียังไงถึงฆ่าเขา
“ฉันไม่น่าจะอยากยืมคนแบบเธอมาจากท่านปีศาจเลย…” ลิมพูดด้วยน้ำเสียงกัดฟัน
โชคดีที่โจวเหวินไม่ได้ดื่มน้ำ มิเช่นนั้นเขาคงต้องถูกกลืนกินเพียงแค่จิบน้ำ เขามองดูลี่ซี่และหลิมที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า และแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
โจวเหวินถึงกับคิดว่าตัวเองได้ยินผิด และอยากให้พวกเขาพูดซ้ำอีกครั้ง แต่ถ้าคิดดูอีกที เขาก็คงได้ยินไม่ผิดหรอก การพูดซ้ำอีกครั้งคงยิ่งน่าอายโดยไม่เกิดประโยชน์อะไร
“ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าตัวเองทำผิด แล้วบอกมาสิว่าข้าควรลงโทษเจ้าอย่างไร” โจวเหวินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านจอมมารโปรดอภัยให้ตระกูลของเราด้วย เรายินดีรับโทษเอง” ใบหน้าของลิซี่และลิมเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พวกเขาชักดาบสั้นออกมาราวกับต้องการจบชีวิตตัวเอง
“ฉันบอกว่าพวกเธอจะต้องตายเหรอ?” น้ำเสียงของโจวเหวินไร้ความรู้สึก ลีซี่และหลี่มมองโจวเหวินด้วยควา
