ายชราไม่รู้ว่าโจวเหวินกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงเดินนำหน้าเข้าไป ไม่กล้าหันกลับไปมองโจวเหวิน
โจวเหวินไม่พูดอะไร เขาไม่กล้าที่จะพูดคุยอย่างไม่ใส่ใจ
แม้เมืองโบราณแห่งนี้จะเก่าแก่ แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศทางศิลปะ มีประติมากรรมมากมายบนตัวอาคาร รูปปั้นต่างๆ ปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วไป ทั้งรูปปั้นมนุษย์และสัตว์ประหลาด
หลังจากเดินไปสักพัก ชายชราก็พาโจวเหวินไปที่สวนแห่งหนึ่ง มีดอกไม้และต้นไม้ต่างๆ ปลูกอยู่ในสวนมากมาย และดูสวยงามมาก
ด้านหลังสวนมีหลุมศพสองแห่ง ข้อความที่จารึกไว้นั้นไม่ใช่ชื่อของโจวเหวิน หลังจากเห็นปีศาจ เขาก็ร้องออกมาทันทีว่า “แน่นอนสิ พวกนี้เป็นลูกหลานของอาดัมและอีฟ นั่นแหละอาดัมและอีฟ หลุมศพ”
“ท่านปีศาจ บรรพบุรุษของท่านเป็นเพื่อนของท่าน แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีพลังนิรันดร์อันยิ่งใหญ่เหมือนท่าน พวกเขาจึงสามารถฝังไว้ที่นี่ได้เท่านั้น” เมื่อชายชราพูด หัวใจของเขาผิดปกติ และเขาไม่รู้ว่าการคาดเดาของเขาถูกต้องหรือไม่
ถ้าเขาเดาผิดและทำให้ปีศาจโกรธ เขาก็ไม่รู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร
“ออกไปกัน” โจวเหวินพูดอย่างเย็นชา
“ครับ ท่านราชาปีศาจ” ชายชราเหลือบมองเด็กปีศาจในอ้อมแขนของโจวเหวิน แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรขัด และพาคนๆ นั้นออกไป ปิดประตูสวนด้านนอก
“ข้าจะบอกเจ้าว่า พวกนั้นเป็นลูกหลานของอดัมและอีฟ” ปีศาจพูดกับโจวเหวินอย่างภาคภูมิใจ
