มองดูแท่นหินจมลงอย่างช้าๆ ใต้แท่นหินนั้น กลับกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง ไม่มีแสงสว่างในหลุมลึกเบื้องล่าง แม้มองลงไปก็เหมือนถูกกลืนกิน
ขณะที่ชิไตลงมา เด็กสาวที่นอนอยู่บนแพลตฟอร์มหินก็ค่อยๆ เลือนลางไป
โจวเหวินกำลังมองไปยังหลุมลึกเบื้องล่าง ทันใดนั้นเขาก็เห็นว่าหญิงสาวลืมตาขึ้น ยิ้มให้เขาอย่างประหลาด และอ้าปากพูดราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่โจวเหวินไม่ได้ยินเสียงนั้น และเธอก็ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร
โจวเหวินไม่สามารถช่วยอะไรได้นอกจากตัวสั่น แต่หญิงสาวและชิไทได้จมลงไปในเหวแห่งความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งแล้ว และไม่สามารถมองเห็นมันได้อีกต่อไป
“นั่นเป็นภาพลวงตาเมื่อกี้หรือเปล่า” โจวเหวินไม่แน่ใจว่าเขาเห็นหญิงสาวลืมตาและพูดจริงหรือไม่
แต่ดวงตาของรูม่านตาสีเงินและรอยยิ้มแปลกๆ นั้น โจวเหวินจำได้อย่างชัดเจนมาก
“มันไม่ควรจะเป็นภาพลวงตาเหรอ?” โจวเหวินพยายามนึกถึงคำพูดของเด็กสาวและอยากเดาว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร
แต่โดยไม่รอให้โจวเหวินคิดให้รอบคอบ มันก็เหมือนกับแผ่นดินไหว อาคารทั้งหลังพังทลายลง ปีศาจทั้งเจ็ดจ้องมองโจวเหวินอย่างดุร้าย พวกมันทั้งหมดพุ่งเข้าไปในถ้ำราวกับเหวลึก ปีศาจทั้งเจ็ดหายวับไป
โจวเหวินเหอและปีศาจไม่กล้ากระโดดลงมา พวกเขาต้องหนีออกจากอาคาร ไม่นานหลังจากออกมา อาคารก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ราวกับถูกดูดเข้าไปในเหวลึก ไม่นานซากปรักหักพังก็หายไป ถ้ำที่ดูเหมือนเหวลึกก็หายไป
สถานที่ซึ่งอาคารเดิมตั้งอย
