ามอยู่บ้าง แต่น้ำเต้าหินกลับไม่ขยับเลย เขาจึงไม่คิดจะลุกขึ้นแต่อย่างใด
น้ำเต้าหินสูงแค่ประมาณสองฟุต และไม่น่าจะดูหนักเกินไป โจวเหวินใช้แรงเพียงเล็กน้อยเพื่อตกแต่งหมี เมื่อเขาขยับไม่ได้ เขาก็ใช้แรงเพิ่มอีกเล็กน้อยอย่างลับๆ
ผลก็คือน้ำเต้านั้นก็ยังคงนิ่งอยู่ราวกับว่ามันถูกเชื่อมติดกับแผ่นหินด้านล่าง
โจวเหวินเพิ่มแรงอีกนิดและลองหลายครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง และน้ำเต้าก็ไม่ได้มีความหมายอะไร
“น้ำเต้าหินนี่เป็นยังไงบ้าง? จริงหรือที่ของแบบนี้ใช้ไม่ได้? แต่ถ้าเป็นเด็กจริง ๆ เขาจะเอาไปวางไว้ข้างนอกได้ยังไง แล้วควรจะเก็บไว้ในห้องโถง” โจวเหวินมองน้ำเต้าหินแล้วสัมผัสมันครู่หนึ่ง ยังไม่แน่ชัดว่าที่มาของสิ่งนี้คืออะไร
ขณะนี้โจวเหวินรู้สึกเสียใจเล็กน้อย และไม่ได้เข้าใจสิ่งต่างๆ ของเหล่าจุนไถล่วงหน้าอย่างรอบคอบ
โจวเหวินไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เหล่าจวินไถดั้งเดิมเองก็ไม่ได้คุกคามอะไร เขามาที่นี่เพื่อกวาดล้างหมียักษ์ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเช่นนี้
หมีน้อยที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับรูปร่างหน้าตาของโจวเหวิน มันขยับตัวอ้วนกลมแล้วบีบมันเข้าไป บีบโจวเหวินไปด้านข้าง ประสานอุ้งเท้าทั้งสี่เข้าด้วยกันและกอดน้ำเต้าหินเอาไว้
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว มันแปลกที่เธอทนได้” โจวเหวินคิด
แต่ตอนนี้ สยงสยงกระโดดออกมาเองแล้ว เขาจึงสามารถช่วยเขาได้ โจวเหวินรู้สึกขอบคุณมาก
ขณะที่หมีน้อยกำลังถือน้ำเต้า โจวเ
