หวินก็มองดูน้ำเต้าและเห็นว่าน้ำเต้านั้นสลักลวดลายเมฆและมังกรไว้ มังกรกำลังบินวนไปมาระหว่างก้อนเมฆ ปลายหัวของมังกรนั้นดูยากจะมองเห็น บรรยากาศที่สดใสและสง่างามยิ่งนัก
หมีโง่เง่า เขาถือน้ำเต้าหิน เขาไม่คิดจะถือมันขึ้นมาเลย เขาอยากกินมันด้วย ดูเหมือนเขาจะอยากรู้ว่าตัวเองกินมันได้ไหม
กัดแทะสองครั้งโดยไม่กัดเลย ยังคงไม่ยอมจับน้ำเต้าด้วยอุ้งเท้าหน้า เหมือนกับสงสัยว่าตัวเองจะกลืนน้ำเต้าได้หรือไม่
“ถ้าเจ้ากินสิ่งนี้ได้ ข้าจะเคารพเจ้าในฐานะลูกผู้ชาย!” โจวเหวินกำลังคิดถึงเรื่องนี้ และทันใดนั้นก็มองเห็นน้ำเต้าเปล่งประกายแสง
แสงสีทองส่องออกมาจากลายเมฆ บัดนี้ก้อนหินที่แข็งกระด้างกลับดูเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น
น้ำเต้าหินนั้นไม่สามารถมีปากได้ตามธรรมชาติ แต่บัดนี้มีแสงสีทองวาบอยู่บนยอดน้ำเต้า และมีสิ่งสีทอง และแสงสีทองจากปากน้ำเต้าก็พุ่งออกมา
โจวเหวินเห็นเพียงว่าเม็ดยาที่พ่นออกมานั้นเป็นยาเม็ดสีทอง และหมีก็อ้าปากและกลืนยาเม็ดนั้นลงไปภายในคำเดียว
หลังจากกลืนลงไปแล้ว หมีก็กระดิกปากราวกับว่ามันไม่ได้ติดมัน
หลังจากกินไปหนึ่งเม็ด หมีน้อยก็ยังไม่ติดใจอะไรนัก มันกอดน้ำเต้าอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่ามันทำขึ้นมาอย่างไร สักพัก เม็ดยาอีกเม็ดก็พุ่งออกมา
หมีอ้าปากแล้วกลืนมันลงไป โจวเหวินมองไม่ชัดว่าเม็ดยาหน้าตาเป็นอย่างไร แต่กระนั้น มันก็เปล่งประกายแสงสีทอง
อาจเป็นเพราะการกินยา โจวเหวินจึงสังเกตเห็นว่าขนบนตัวหม
