“โจวเหวิน…ไม่ดี…” หยู ชิวไป่พบโจวเหวินอย่างกังวลใจ
“เกิดอะไรขึ้น” โจวเหวินมองหยูชิวไป่ด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำให้เขากังวลมาก
“ลั่วหยางละเมิดคำสั่งห้ามครั้งใหญ่ อันเซิงจึงนำกำลังพลกลับไปลั่วหยางเพื่อสนับสนุน ตอนนี้กำลังพลได้ออกจากคฤหาสน์ผู้นำทางแล้ว…” หยู ชิวไป๋กล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย
“พวกเขาพาคนไปกี่คน?” โจวเหวินถามอย่างครุ่นคิด
“เพราะความเร่งรีบจึงไม่มีใครเอามันไป หลังจากที่สิ่งมีชีวิตโครงกระดูกสูญเสียการกดขี่ พวกมันก็รีบรุดออกมาอีกครั้งเป็นวงกว้าง ด้วยกำลังพลที่มีอยู่ในขณะนี้ ยากที่จะป้องกันไม่ให้โครงกระดูกทั้งหมดวิ่งออกไป…” สถานการณ์ชัดเจน
เมื่อโจวเหวินได้ยินดังนั้น เขาก็รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลั่วหยางฝ่าฝืนข้อห้ามนั้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง มันเป็นเพียงข้ออ้าง อันเซิงน่าจะตัดสินใจเก็บพวกมันไว้แล้ว
“คุณครูครับ พาคนไปที่ประตูโรงเรียนเพื่อติดป้าย แล้วก็มีคนต้องการเข้าโรงเรียนเพื่อขอสถานะผู้ลี้ภัยของเรา ให้พวกเขาเซ็นสัญญานี้” โจวเหวินยื่นเอกสารให้หยู ชิวไป่
หยู ชิวไป่ กางเอกสารออก อ่านเนื้อหาในเอกสารอย่างระมัดระวัง จากนั้นใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด
“นี่จะไร้มนุษยธรรมเกินไปไหม?” หยู ชิวไป่ กล่าวอย่างลังเล
“ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะจากไปก่อนหน้านี้ พวกเขาก็อยากอยู่ต่อตอนนี้ และแน่นอนว่าพวกเขาต้องจ่ายราคา ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะคิดว่าเราเป
