ท่านชาย ไม่ต้องกังวล ข้ากับเทียนโย่วได้วางแผนกันไว้แล้ว และจะช่วยท่านเอง” เซียวกล่าว
“สายเกินไปแล้ว ตอนนี้ ตราบใดที่ข้าออกจากฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพลังของฝั่งตรงข้าม ข้าคงต้องตายอย่างแน่นอน” โอวหยางติงกล่าว
“เป็นไปได้อย่างไร?” เซียวตกตะลึง
“ข้าน่าจะตายไปนานแล้ว ดอกไม้พวกนี้ต่างหากที่หล่อหลอมให้ข้ามีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ข้าก็ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสจากความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ ทุกคนรู้ว่าเซียวหลานและเทียนจั๋วจะมาหาข้า ข้าจะ ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป” โอวหยางถิงหยุดพูดก่อนจะพูดต่อ “อย่าพูด ฟังข้า ต่อให้เจ้ารับข้ากลับ เหล่าอสูรในวิหารก็ปล่อยข้าไปไม่ได้ มอบข้าให้ มอบพวกมันให้ แล้วเจ้าจะมีโอกาสได้เอาสิ่งนั้นออกมา ยังไงก็ตาม ข้าก็เป็นมนุษย์ปุถุชนอยู่แล้ว หลังจากตาย ร่างกายที่ไร้ประโยชน์นี้ก็เหมือนกันที่นั่น เจ้าแค่นำสิ่งของไปให้เทียนจั๋ว ข้าก็จะตาย ละสายตาไปได้เลย”
“ท่านอาจารย์ ถ้าท่านต้องการจะเอาอะไรออกไป ข้าเกรงว่ามันจะไม่ง่ายนัก” เซียวชิงกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ
“ดังนั้น คุณจะมีโอกาสเอาสิ่งต่างๆ ออกไปได้ก็ต่อเมื่อคุณมอบฉันให้กับพระวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้น” โอหยางติงกล่าว
“นั่นอะไรน่ะ” เสี่ยวถาม
ที่จริงแล้ว เสี่ยวสงสัยมากว่าชายชราคนนี้เคยถูกจับและถูกจำคุกมาก่อน เขาจะเก็บอะไรไว้ได้ล่ะ
ไม่ต้องพูดถึงการซ่อนมันไว้ แม้จะซ่อนอยู่ในเนื้อและเลือดก็
