นคว้าคอเสื้อของหลิวหยุนแล้วพูดอย่างหัวเสียว่า “เจ้าหัวขโมย เจ้ากล้าโกหกพวกเราหรือ?”
หลิวหยุนพูดเพียงว่าซู่ยี่สามารถเปิดประตูได้ แต่ไม่ได้บอกว่าประตูที่เปิดอยู่จะปิดเอง และเห็นได้ชัดว่ามีเพียงซู่ยี่เท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้
หากพวกเขาไม่ต้องการช่วยซู่ยี่ และมาถึงเธอทันเวลา พวกเขาก็จะถูกหลิวหยุนโยนออกไป
“อย่าตื่นเต้นไปเลย ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นนั้นหรือเปล่า” หลิวหยุนอธิบายอย่างไม่จริงใจ
“เจ้า…เจ้าต้องการทำอะไร” ซู่ยี่มองพวกเขาด้วยความตื่นตระหนก เลือดบนฝ่ามือของเขายังคงไหลอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด และบางคนก็เห็นได้ชัดว่ากลัว
“ซู่ยี่ เหล่าโจว และข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี…” หลี่เสวียนเจิ้งอยากจะพูดบางอย่าง แต่กลับได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น
หลายคนตกใจจนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองตามเสียงคำรามนั้น จากการมองเช่นนี้ ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ
สถานที่ที่พวกเขาลงจอดกลายเป็นสวนขนาดใหญ่รูปทรงกลม มีรูปสี่เหลี่ยมเล็กๆ อยู่ตรงกลาง ในสวนมีทางเดินรูปข้าวคั่นด้วยแปลงดอกไม้
แต่ดอกไม้ในแปลงดอกไม้เหล่านั้นดูน่ากลัว
แปลงดอกไม้ปลูกด้วยต้นไม้ดอกไม้ประปราย แต่ต้นไม้ดอกไม้เหล่านั้นไม่มีใบเลย กิ่งก้านบิดเบี้ยวเหมือนงูพิษ มีสีเทาแห้งๆ
บนต้นดอกไม้แต่ละต้นมีดอกไม้เพียงดอกเดียว ซึ่งแตกต่างจากดอกไม้ทั่วไป ดอกไม้เหล่านี้ไม่ได้บานสะพรั่งสู่ท้องฟ้า แต่ตั้งฉากกับพื้น กลีบดอกบรรจบกัน
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือดอกไม้มีลักษณะเหมือนคนห้อยตัวจา
