ำหลุดออกมา โจวเหวินก็รีบวิ่งออกจากไข่แห่งความโกลาหลและยึดครองโลกถ้ำซึ่งถูกกลืนกินอย่างหนักและมากเกินไป และต้องการใช้การเทเลพอร์ตระหว่างดวงดาวจนกว่าจะถึงดาวศุกร์
แต่ไม่นานก็พบว่าการเคลื่อนย้ายระหว่างดวงดาวยังคงใช้ไม่ได้ บริเวณโดยรอบส่องสว่างอย่างสดใส โจวเหวินมองขึ้นไปและเห็นว่าท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยแสงดาบจนหมด
ซือฉวน เจี้ยนเซียน ไม่รู้ว่าเมื่อใดที่มันถูกแขวนลอยอยู่บนท้องฟ้า เช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ แสงที่เปล่งออกมาจากทั้งร่างกายก็คือแสงดาบที่อยู่ทุกหนทุกแห่ง
“สายเกินไปแล้วเหรอ” ตงซื่อยิ้มขมขื่น เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อนำโจวเหวินออกมา แต่การฝ่าฟันผ่านภัยธรรมชาตินั้นมากเกินไป และสถานที่ที่โจวเหวินถูกพาออกมาก็ใกล้เกินไป
บัดนี้พื้นที่ประสบภัยธรรมชาติของซื่อฉวน เจียนเซียน ขยายวงกว้างขึ้น และเธอไม่มีกำลังที่จะกำจัดโจวเหวินออกไป
“การทรยศ ถึงเวลาชดใช้แล้ว” ซื่อฉวน เจี้ยนเซียน ยืนสูงเหนือพื้นดิน เหมือนกับสวรรค์เก้าวัน มองลงมาที่โจวเหวินและตงซื่อ
ในขณะนี้ ดวงตาของเขามุ่งเน้นไปที่โลกถ้ำมากขึ้น และในเวลาเดียวกัน แสงดาบก็อยู่บนร่างกายของเขา เช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงไปทั่วทุกสิ่ง แสงดาบอยู่ทุกหนทุกแห่ง
โจวเหวินยังไม่ได้รับการเลื่อนขั้นให้ถึงระดับความกลัวและต้องการดึงตงซื่อเข้าสู่เคออสบีดส์ แต่เคออสบีดส์ต้องเต็มใจทางชีววิทยาที่จะเข้าไป ตงซื่อกังวลว่าเจียงหยานไม่มีแผนจะหลบหนี และโจวเหวินก็ล้
