ากที่วิโกไม่เชื่อพฤติกรรมของเธอเมื่อก่อน
เว่ยเกอรู้ว่านางไม่ได้มีความสุข และไม่ขอให้นางรู้สึกเบื่อหน่าย กล่าวคำทักทายและออกเดินทางไปยังเมืองลั่วหยาง
“คุณพูดถูก ผู้ชายคนนี้ระมัดระวังเกินไป แต่นาฬิกาพกที่ฉันให้เขาเป็นของจริง ไม่เช่นนั้นมันจะยุ่งยากมาก” หลังจากเว่ยเกอหายตัวไปในเมืองลั่วหยาง ตงซื่อกล่าว
“นาฬิกาพกบอกเวลาได้หรือเปล่า” ฤๅษีถาม
“ไม่มีปัญหา ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน หากไม่เปิดใช้งานพลังของฉัน นาฬิกาพกบอกเวลาจะไร้ประโยชน์ เขาไร้ประโยชน์ และมันยังบอกฉันด้วยว่าเขาอยู่ที่ไหน” ตงซื่อลังเลอีกครั้ง กล่าวว่า “ทำไมเขาต้องถูกฆ่า คนแบบนี้ถึงแม้จะน่ารำคาญมาก แต่ก็มีประโยชน์จริงๆ”
“ถ้าเขาไม่ตายในมือของบิชูนิ บิชูนิจะกลายเป็นปีศาจได้อย่างไร” ฤๅษีพูดอย่างไม่ใส่ใจ “สุนัข ตราบใดที่เราต้องการ คนจำนวนมากขึ้นจะเข้ามาแทนที่มันเพื่อทำสิ่งต่างๆ ให้เราได้ตลอดเวลา และความทะเยอทะยานของมันนั้นยิ่งใหญ่เกินไป และคนแบบนี้ไม่เหมาะกับการอยู่ในตำแหน่งนี้เป็นเวลานาน มิฉะนั้น กรมตรวจสอบจะกลายเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของมัน เรายังต้องเจรจากับเขาอีกหรือไม่เมื่อเราใช้กรมตรวจสอบในอนาคต”
ตงซื่อคิดถูกแล้ว เมื่อพิจารณาจากการกระทำนี้ เราจึงเห็นได้ว่าชื่อของราชินีผึ้งแห่งเวโกนั้นไม่ได้ไร้เหตุผลอย่างแน่นอน
ผู้ตรวจสอบเหล่านั้นเกือบจะเชื่อฟังไวก์แล้ว และยังโยนความผิดให้ไวก์ด้วย ถ้าไม่มีคำสั่งของไวก์ ฉันเกรงว่าพวกเขาจ
