“ฉันอยากกินนี่… นี่… และนี่…” เมื่อผ่านเมืองหนึ่งซึ่งอยู่ไกลจากเกียวโต โจวเหวินขอให้ทุกคนออกมาพักผ่อนก่อน และพาบัวร์ไปซื้อของขบเคี้ยว
ช่วงนี้มีเรื่องให้ยุ่งมากมาย เลยไม่มีเวลาไปกับเกียร์เลย ตอนแรกคิดว่าคราวนี้ไปเกียวโตสะดวกกว่า จะได้พาเกียร์ไปเที่ยวแบบชิลล์ๆ ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีก
หลังจากโจวเหวินออกมาจากดินแล้ว เทียนเทียนตั้งใจจะโจมตีโจวเหวินแต่เดิมนั้นถูกบูเอ๋อร์ดึงตัวไปซื้อขนมต่างๆ
การได้ดูบิวเออร์กินสายไหมสักพักและกินไอศกรีมก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
“นั่น…ดูอร่อยจังนะ…” เมื่อเห็นบิวเออร์ลองชิมอาหารต่างๆ อยู่ตลอดเวลา ราวกับว่าแต่ละอย่างอร่อย ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนลงไป
โจวเหวินเดินตามหลังเกียร์ไปพร้อมกับถือถุงใหญ่และถุงเล็ก ซึ่งเป็นของว่างสำหรับเกียร์ทั้งสิ้น
“ดูเหมือนว่าไม่ว่าใครจะแย่แค่ไหนก็ยังมีบางครั้งที่มันโอเค” เมื่อเห็นว่าบูเออร์ต้องการอะไร โจวเหวินก็ซื้อให้เธอโดยไม่ลังเล โดยคิดกับตัวเองว่า “ถ้าตอนนี้เขาตายไปแล้ว เด็กน้อยคนนั้นคงเศร้าใจน่าดู หรือไม่ก็รอให้เขาซื้อของเสร็จก่อนแล้วค่อยจบชีวิตอันบาปหนาของเขา”
“ฉันอยากได้อันนั้น…” เกียร์มาที่ร้านขายช็อกโกแลต พร้อมชี้ไปที่กล่องช็อกโกแลต
โจวเหวินมองไปที่นิ้วของเกียร์และพบว่ากล่องช็อกโกแลตถูกวางไว้ในตำแหน่งที่โดดเด่นมาก และมีบูธพิเศษอยู่ด้วย ด้วยความร่วมมือของแสงไฟ กล่องช็อกโกแลตดั้งเดิมจึงบอบบางมากและดูน่าดึงดูดใจมากขึ้น ไม
