่น่าแปลกใจเลยที่บูเออร์จะดึงดูดสายตา
“ขอบคุณที่ช่วยฉันเอากล่องช็อกโกแลตมา” โจวเหวินไม่เห็นป้ายราคาบนกล่องช็อกโกแลต แต่ดูเผินๆ ก็รู้ว่ามันแพง แต่ก็ไม่สำคัญ เงินไม่ได้มีความหมายอะไรกับโจวเหวินมากนัก
“ท่านครับ ผมต้องขออภัยจริงๆ กล่องช็อคโกแลตนั้นไม่สามารถขายให้ท่านได้ในขณะนี้” พนักงานขายกล่าวอย่างสุภาพ
“ทำไม” โจวเหวินถามด้วยความงุนงงกับพนักงานขาย
เสมียนอธิบายว่า “ท่านครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงครับ กล่องช็อกโกแลตเป็นฝีมือเจ้านายของเราเอง และเป็นความภาคภูมิใจของเขาด้วย สมบัติของเมืองในร้านสามารถผลิตได้เพียงกล่องละหนึ่งกล่องเท่านั้น แต่เนื่องจากมันดีเกินไป มันจึงได้รับความนิยมมาก จึงมีคนจำนวนมากต้องการซื้อ แต่ช็อกโกแลตสามารถผลิตได้เพียงกล่องละหนึ่งกล่องเท่านั้น หลายคนขอให้เพื่อนๆ หาความสัมพันธ์ พวกเขาอยากให้เจ้านายขายให้ ไม่มีทาง มันผลิตไม่ได้มากขนาดนั้น ดังนั้นเจ้านายของเราจึงตั้งกฎว่ากล่องช็อกโกแลตจะขายเฉพาะกับผู้ที่รู้ดีที่สุดเท่านั้น”
“ช็อคโกแลตอะไรอร่อยที่สุด” โจวเหวินไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจะแบ่งช็อคโกแลตอย่างไร
เมื่อพนักงานได้ยินโจวเหวินพูดเช่นนี้ เขาก็รู้ว่าเขาไม่เข้าใจเรื่องช็อกโกแลต แต่เขากลับพูดอย่างสุภาพว่า “จริงๆ แล้วมันง่ายมาก ทุกครั้งที่ทำช็อกโกแลต เจ้านายจะตั้งคำถาม 3 ข้อ และจะสามารถตอบคำถามทั้ง 3 ข้อได้อย่างถูกต้อง ผู้คนมีสิทธิ์ได้รับกล่องช็อกโกแลตฟรี”
“มีเรื่องดี ๆ อยู่อย่
