างหนึ่ง สามคำถามนั้นคืออะไร” โจวเหวินคิดกับตัวเอง “ด้วยความสามารถของฉันเอง มุมมองและสิ่งที่คล้ายกันก็ไม่ใช่ปัญหา การจะผ่านให้ได้กล่องช็อกโกแลตนั้นมาได้นั้นไม่น่าจะยาก แถมยังฟรีอีกด้วย”
เสมียนชี้ไปที่กล่องสามกล่องที่อยู่ถัดจากเขาแล้วพูดว่า “ในกล่องสามกล่องนั้นมีช็อคโกแลตสามแบบที่แตกต่างกัน ตราบใดที่คุณสามารถกินส่วนผสมเฉพาะของช็อคโกแลตสามแบบได้ คุณก็สามารถรับช็อคโกแลตสมบัติจากร้านค้าเมืองได้ฟรี”
โจวเหวินตกตะลึง และรู้สึกอายเล็กน้อยขึ้นมาทันใด
ถ้าเขาได้รับอนุญาตให้เดาว่ากล่องนั้นมียี่ห้อและประเภทช็อคโกแลตอะไร แม้ว่าจะล็อคอยู่ในตู้เซฟ เขาก็คงจะเดาได้เหมือนกันทุกประการ
แต่โจวเหวินไม่สามารถทำอะไรกับส่วนผสมในช็อกโกแลตได้ เขาเห็นได้ว่าช็อกโกแลตมีส่วนผสมอะไรบ้าง แต่เขาไม่รู้ชื่อของส่วนผสมเหล่านั้น
“ฉันจะลองดู” บัวร์สนใจช็อกโกแลตมาก และอยากหยิบช็อกโกแลตมากิน
“เดี๋ยวก่อน” พนักงานขายพูดอย่างรวดเร็ว “เมื่อคุณกินช็อกโกแลต คุณต้องปิดตา และช็อกโกแลตทั้งสามประเภทนี้แต่ละชนิดมีมูลค่าสามร้อยหรือสี่ร้อยชิ้น หากคุณกินหนึ่งชิ้นก็จะได้สามร้อยห้าสิบชิ้น กินแม้ว่าจะถูกกว่าก็ตาม ให้เอาจำนวนเต็มหนึ่งพันชิ้นมารวมกัน…”
“การบอกว่าผลิตส่วนผสมอะไรบ้างนั้นไม่เสียค่าใช้จ่ายเหรอ” โจวเหวินถาม
“สมบัติของร้านค้าในเมืองนั้นฟรี และช็อคโกแลตที่ใช้สำหรับการทดสอบนั้นไม่ฟรี ไม่ว่าจะกินวัตถุดิบอะไรได้ ก็ต้องจ่ายเงิน หากคุณคิด
