ุกขึ้นจากพื้นดิน
มือของโจวเหวินแทบจะหัก และความรุ่งโรจน์ของจักรพรรดิก็แทบจะหายไป และเขาทำได้เพียงหยุดเพื่อปลดปล่อยการรวมเป็นหนึ่งกับจักรพรรดิ
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” โจวเหวินถาม
“กลับไปคุยกันก่อน” แอนทีโลปมองไปรอบ ๆ และเห็นว่ามันยังอยู่ใกล้กับพระราชวังต้องห้าม
แม้ว่าจื่อเว่ยซิงจุนจะถูกกฎของโลกระงับไว้ เขาก็ไม่ควรกล้าที่จะออกมา แต่เรื่องนี้ก็ไม่รับประกัน แต่อย่างไรก็ตาม ควรอยู่ให้ห่างไว้จะดีกว่า
เนื่องจากละมั่งได้รับบาดเจ็บมากเกินไป โจวเหวินจึงเหนื่อยเกินไปและรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เขาเพียงเรียกสัตว์แห่งโลกและพาละมั่งไปที่ถนนเพื่อรีบไป
“ปล่อยนกซะ” หลังจากออกจากเกียวโต ละมั่งก็พูดกับโจวเหวินทันที
โจวเหวินปล่อยนกและบูเออร์ออกจากพื้นที่อันโกลาหล นกมองไปที่แอนทีโลปและเกาะอยู่บนยอดแอนทีโลปด้วยซ้ำ
โจวเหวินมองอย่างใกล้ชิดสักพักและพบว่าอุณหภูมิของแอนทีโลปลดลงช้าๆ ในขณะที่นกเริ่มสั่น และขนดูเหมือนจะสดใสขึ้นมาก
“ปรากฏว่านกตัวเล็กสามารถดูดซับความร้อนจากแอนทีโลปได้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนแอนทีโลปจะชอบแบกนกตัวนี้ตลอดเวลา” โจวเหวินตระหนักถึงเรื่องนี้
“เหล่าหยาง เมื่อกี้ข้าได้ยินจื่อเว่ยซิงจุนพูดว่าเจ้าฟื้นคืนร่างแล้ว เจ้าเคยบอกว่าเจ้าเคยเป็นบุคคลมาก่อนใช่หรือไม่” โจวเหวินสงสัยและอดไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น
ละมั่งพูดอย่างขี้เกียจว่า “ไม่จริงหรอก”
“ไม่ใช่สิ่งที่มันหมายถึง?” โจวเหวินไม่สามารถเข้าใจความหมายของค
