เขาออกมาและชี้ไปที่โจวเหวิน เขาพ พูดด้วบความโกรธเคือง “ถ้าแกกล้าดูหมิ่นอาจารย์ของเราอีก เราจะไม่ปล่อยแกไปแม้ว่าเ เราจะต้องตายในวันนี้”
“ฉันดูถูกฉีหยาตอนไหนกัน” โจวเหวินขมวดคิ้ว
จีโม่ฉิงรีบกล่าว “อาจารย์ เทพดาบฉีหยานั้นก้าวเข้าสู่ระดับเร้นลับด้วยความช่วยเหลือจา ากพลังของผู้พิทักษ์เท่านั้น เขาอยู่ห่างจากระดับความกลัวอีกมาก ยิ่งไม่ต้องพูดระดับภัยพ พิบัติ”
“ไร้สาระ อาจารย์ของฉันได้เข้าสู่ระดับความกลัวไปแล้วครึ่งก้าว แกหมายความว่าไงที่อ อยู่ห่างอีกมาก แกสมควรตาย” หวูจงไหล่โกรธมากเมื่อได้ยินจีโม่ฉิงกล่าวไม่เคารพฉีหยา เขายกดาบขึ้นและฟันไปที่จีโม่ฉิง ต้องการจะฆ่าเธอ
ร่างของโจวเหวินก็ขยับและถอยออกไปในทันที ก่อนที่หวูจงไหล่จะตอบสนองจีโม่ฉิงก็ถูกโ โจวเหวินพาออกไปแล้ว
“ไปให้พ้น” โจวเหวินพูดกับหวูจงไหล่และทีมของเขา เขารู้สึกว่ามันยากที่จะพูดกับพวก กเขา ทางที่ดีควรค่อยๆถามผู้หญิงคนนี้
หวูจงไหล่รู้ว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโจวเหวิน เขากัดฟันและจากไปพร้อมกับทีม
หลังจากที่หวูจงไหล่และทีมจากไป โจวเหวินก็พาจีโม่ฉิงไปที่ตีนเขา เขาวางเธอลงบนพื นแล้วถาม “เธอเอาโทรศัพท์มาด้วยรึเปล่า”
“พวกเขาเอาทุกอย่างไปเมื่อพวกเขาจับฉัน” จีโม่ฉิงปัดดินที่บั้นท้ายของเธอและยืนขึ้น นเพื่อพูดกับโจวเหวิน “นอ
