ขาก็ไม่กล้าทำอะไรมากนักในทะเล
“ฉันหมายถึงนั่น” จีโม่ชิงพูดขณะที่เธอชี้ไปที่ดาบไม้ไผ่ในมือของชายคนนั้น
“หมายถึงนี่งั้นเหรอ? เธอหมายความว่าดาบเล่มนี้จะฆ่าฉันเหรอ? หรือต้องการให้ฉันคืนให้ เธอแล้วยื่นคอให้เธอตัด?” คำพูดของชายคนนั้นทำให้ทุกคนหัวเราะ
ยังไงก็ตาม จีโม่ฉิงไม่ได้หัวเราะ เธอกล่าวด้วยท่าทางที่จริงจัง “พวกแกไม่คิดว่ามัน นแปลกเหรอ? ทำไมฉันถึงมีดาบเล่มนี้?”
“มันแปลกตรงไหน… ไม่สิ… นี่คืออาวุธที่ทำจากทองไม่ใช่อาวุธสัตว์อสูร เธอไม่ได้นำอา าวุธติดตัวไปด้วย ในทะเลไม่มีที่ที่จะหาอาวุธแบบนี้ได้ เป็นไปได้ไหมที่ดาบเล่มนี จะมาจากภูเขาฟางจ่าง?” ชายคนนั้นนึกถึงสิ่งผิดปกติในทันทีขณะมองดูดาบไม้ไผ่ในมือด้วย ยท่าทางแปลก ๆ
“หวูจงไหล่ แกเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศ นอกจากนี้แกคือคนที่คลั่งไคล้การ รต่อสู้ ดูจากท่าแล้วแกแค่โม้ ฉันไม่คิดว่าแกจะโง่ขนาดนี้ ฉันคิดว่าแกควรหยุดเรียกต ตัวเองว่าผู้คลั่งไคล้การต่อสู้ แต่เรียกตัวเองว่า ไอโง่ที่ไม่รู้จักการต่อสู้ หรือขย ยะที่สู้ไม่เป็น” จีโม่ฉิงกล่าว
หวูจงไหล่กล่าวอย่างเย็นชา “อย่าคิดว่าพวกเราจะไม่กล้าทำอะไรเธอเพียงเพราะเราต้ องการใช้เธอเพื่อข่มขู่พี่เขยของเธอ เชื่อไหม ถ้าเธอพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะตั ดมือข้างหนึ่งของเธอทิ
