้ง มือหายไปข้างหนึ่งก็ไม่มีผลอะไรเท่าไหร่”
ทว่าจีโม่ฉิงไม่กลัวแม้แต่น้อย เธอยังพูดด้วยความมั่นใจ “คิดว่ามันปกติเหรอ? แกเคย เห็นอาวุธที่ทำจากทองแบบนี้ในพื้นที่ต่างมิติไหม หรือแกคิดว่าสิ่งมีชีวิตต่างมิติจะสร้ างดาบนี่ที่ภูเขาฟางจ่าง?”
“นั่นก็พอมีเหตุผล” หวูจงไหล่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เขามองไปที่จีโม่ฉิงและก กล่าว “เธอได้ดาบเล่มนี้มาจากไหน”
“ต้องมีคนมอบให้ฉันอยู่แล้ว” จีโม่ฉิงกล่าว
“ใครกัน?” หมูจงไหล่และทีมต่างสำรวจพื้นที่โดยรอบ จีโม่ฉิงพูดถูก เนื่องจากมีดาบอยู่ ที่นี่หมายความว่ามีคนอยู่ที่นี่
“ฉันเกรงว่าฉันจะทำให้แกกลัวถ้าฉันบอกความจริงกับแก แกควรจะคืนดาบให้ฉันอย่างเชื่อ อฟังและโค้งคำนับให้ฉันด้วยความเคารพเพื่อขอโทษฉัน เมื่อเจ้าของดาบมา ฉันสามารถพูดด ดีๆ ให้แกสักสองสามคำเพื่อที่เขาจะได้ไว้ชีวิตแก” จีโม่ฉิงกล่าวอย่างจริงจัง
“ไม่ใช่ว่าฉันโม้นะ แต่ไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถทำให้ฉัน ‘หวู่จงไหล่’ คุกเข่า าและขอความเมตตา นอกจากนี้ ในทะเล แม้ว่าจะมีใครอยู่ที่นี่ พวกเขามาจากต่างประเทศ ศ ไม่ว่าใครก็ช่วยเธอไม่ได้” หวูจงไหล่เย้ยหยัน
“แล้วถ้าคนคนนี้ไม่ได้มาจากต่างประเทศล่ะ” จีโม่ฉิงถาม
“ก็ดี ถ้าพวกจากรัฐ)บาลกล้ามาที่ทะเล ฉันจะบอกให้พวกมันรู้ถึงอำนาจของพวกเราในทะเล”
