“แม้ว่าเขาจะเป็นครึ่งมนุษย์ แต่ก็ยังมีเลือดมนุษย์ไหลอยู่ในตัวเขา ตราบใดที่เขาปิบัติตัวในานะมนุษย์ เขาก็เป็นมนุษย์”
“ถูกตัอง เขาเป็นมนุษย์ตั้งแต่แรก ยาก็เหมือนกัน แล้วถ้าเขาหลอมรวมกับผู้พิทักษ์ล่ะ? ตราบใดที่เขาเรียกตัวเองว่ามนุษย์ เขาก็เป็นมนุษย์”
“จุดประสงค์ของเขานั้นชัดเจนจากการใช้คำว่า ‘มนุษย์’ เป็นชื่อของเขา”
โจวเหวินยังคงไร้เทียมทาน แม้จะสู้กับสิ่งมีชีวิตทั้งเก้า วิชาดาบและการเคลื่อนไหวที่ราวกับเทพเจ้าของเขาช่างน่าตกตะลึง พวกเขาเริ่มเพิกเยต่อความจริงที่ว่าเขาอาจจะเป็นครึ่งมนุษย์
อย่างไรก็ตาม ทุกคนก็รู้ว่าไม่ว่าวิชาดาบและเทคนิคการเคลื่อนไหวของโจวเหวินจะดีขนาดไหน ทั้งหมดก็เท่านั้น หากเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะแพ้
ยิ่งโจวเหวินแข็งแกร่งเท่าไร ผลลัพธ์ก็จะยิ่งน่าเสียใจมากขึ้นเท่านั้น
“พวกมันก็เป็นแบบนั้น มนุษย์เราถูกกำหนดให้แพ้พวกต่างมิติอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ความโกรธและความขุ่นเคืองค่อยๆ ผุดขึ้นในใจของทุกคน พวกเขาปรารถนาจะรีบเข้าไปในสนามประลองและต่อสู้เคียงข้างโจวเหวิน
อย่างไรก็ตาม ไม่มีอะไรที่พวกเขาสามารถทำได้ สิ่งที่พวกเขาทำได้คือเฝ้าดูโจวเหวินถูกล้อม พวกเขาไม่มีที่ระบายความโกรธ
