ไม่เพียงแต่สงสารโจวเหวินเท่านั้น แต่ยังเกลียดชังความไร้ความสามารถของตัวเองด้วย ในเวลาเดียวกัน มันเป็นความโกรธและความอับอายที่โชคชะตาถูกพวกมันควบคุม
พวกเขาเห็นอกเห็นใจสถานการณ์ของโจวเหวิน ความพ่ายแพ้ทำให้พวกเขารู้สึกแย่
“ทำไมมนุษย์ไม่สามารถเป็นราชาแห่งโลกได้? เราเป็นเจ้าของของโลกใบนี้” ความโกรธและความอับอายปรากในใจของพวกเขา ทันใดนั้นผู้ชมก็เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูโจวเหวินอย่างเงียบๆ ถูกโจมตีโดยผู้พิทักษ์ รอผลลัพธ์ที่พวกเขาไม่ต้องการเห็น
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ของมนุษย์เลวร้ายลง คนจำนวนมากขึ้นก็เงียบลง ต่อหน้าลูกบาศก์นับไม่ถ้วนบนโลก ส่วนให่เงียบ
แม้แต่สตรีมเมอที่ทำการวิเคราะห์ในสตรีมสดก็พูดน้อยลง พวกเขาเกือบจะหยุดวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน
เนื่องจากแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้วิเคราะห์ แต่ก็สามารถบอกได้จากกล้องสโลว์โมชั่นว่ามนุษย์อยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย การแพ้เป็นเพียงเรื่องของเวลา
“ความเงียบก็ไม่เลว สิ่งมีชีวิตระดับต่ำควรทำตัวเงียบๆ” ผู้หิงที่อยู่ข้างๆตี้เทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ตี้เทียนกล่าวอย่างเยเมย “จากท่าทางแล้ว คงจะเงียบไปอีกสักพัก”
