“พี่ชาย แม้ว่าันจะหวังเช่นกันว่ามนุษย์เป็นมนุษย์สายเลือดบริสุทธิ์ แต่ดูเหมือนว่าเป็นไปไม่ได้จากสิ่งที่เรารู้”
ในวิหารโบราณบนที่ราบสูง ผู้วิเศษจิ่งเต้ามองไปที่กระบองไม้สีขาวในมือของโจวเหวินและขมวดคิ้วราวกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พึมพำกับตัวเอง “กระบองไม้นั่น… น่าจะเป็นไม้ไว้ทุกข์ของผีและปีศาจ… เจ้าเด็กนั้นไปเอามาจากไหน…”
*หากเอาผลงานผมไปใช้กรุณาให้เครดิตด้วย
