ทุกคนพูดคุยกันอย่างร่าเริงขณะที่โจวเหวินมีท่าทางงุนงง เขาไม่รู้ว่าใครชนะหรือแพ้
“ข้าหวังว่าเจ้าจะเดินไปจนสุดทาง” หลังจากจักรพรรดิรัตติกาลพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับและหายตัวไปท่ามกลางความมืด
“แน่นอน” จงซือหยาตอบ
หน้าจอของลูกบาศก์เป็นสีดำก่อนที่จะกลับสู่การจัดอันดับ ยายังคงอยู่ในอันดับหนึ่ง จักนพรรดิรัตติกาลไม่ปรากในการจัดอันดับ ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่ายาชนะอีกครั้ง
หลังจากที่ยาชนะในครั้งนี้ ผู้พิทักษ์ก็ไม่มาท้าทายเขาเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีผู้ท้าทายแม้แต่คนเดียว
นี่เป็นเพราะผู้พิทักษ์รู้ดีว่ามีเพียงระดับความกลัวเท่านั้นที่สามารถเอาชนะระดับความกลัวได้ ถ้าพวกมันท้าทายเขาอีกครั้ง มันจะไม่เป็นการท้าทาย แต่เป็นการ่าตัวตาย
นับถอยหลังอีกไม่ถึงสี่สิบชั่วโมง ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ยาน่าจะมีโอกาสได้อันดับหนึ่ง ใช่ไหม? โจวเหวินพึมพำกับตัวเอง
“เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะได้อันดับหนึ่ง” หุ่นมนุษย์ขนาดเท่าฝ่ามือเดินผ่านมา แต่เสียงที่เปล่งออกมาจากหุ่นกระบอกนั้นเป็นของเทพธิดาแห่งดวงจันทร์
“ทำไมจะไม่ล่ะ? เขาอยู่ระดับความกลัวแล้ว แม้ว่าเขาจะเจอระดับความกลัว เขาน่าจะมีโอกาสชนะ ใช่ไหม” โจวเหวินไม่รู้ว่าทำไมเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ถึงมั่นใจว่าจงจื่อหยาจะไม่ได้อันดับหนึ่ง
