“พัดกล้วยเขียน แรงขึ้นหน่อย!” โจวเหวินค่อนข้างกังวล ท้ายที่สุดแล้ว อีกฝ่ายก็มีพลังสูงในระดับความกลัว เขาไม่รู้ว่าการเป่าของพัดกล้วยเขียนจะได้ผลไหม
อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมา ปากของโจวเหวินก็อ้าค้าง
ลมหยินที่ดูเหมือนสายลมเบาๆได้ดับเปลวเพลิงและออร่าปีศาจทันทีเมื่อสัมผัสกับพวกมัน สำหรับออร่าของปีศาจสังหารก็สลายหายไปเชนกัน
ในั่วพริบตา ออร่าปีศาจที่ปกคลุมพื้นที่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไฟอันน่าสะพรึงกลัวก็ดับลงเชนกัน ไม่มีแม้แต่ควันหลงเหลือราวกับไฟไม่เคยมีอยู่จริง
ตูม! ตูม!
ปีศาจสังหารและคนตัดไม้กระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้อมตะ แต่พวกเขาไม่ร่วงลงมา แขนขาของพวกเขาติดอยู่กับลำต้นไม่สามารถเคลื่อนไหวในสายลมได้ กล้ามเนื้อบนใบหน้าของพวกเขาถูกลมพัดผ่าน และเกิดน้ำแข็งบนคิ้วและผมของพวกเขา
ถ้าไม่ใชเพราะต้นไม้อมตะ พวกเขาคงปลิวไปในอวกาศ
โจวเหวินไม่มีคำจะพูด หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็อุทานออกมา “เี้ย! มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ?”
เมื่อลมนี้ผ่านไป ปีศาจสังหารและคนตัดไม้ก็ตกลงมาจากลำต้นของต้นไม้ พวกเขาล้มเหลวในการลุกขึ้นยืน
“ลมหยิน!” เสียงของเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ค่อนข้างแปลก
เธอเป็นเทพหยิน ดังนั้นเธอจึงไม่ใชไม่รู้สึกลมหยิน เธอจำได้ทันที
