“ในตอนนั้น ข้าจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนและพยายามหลุดจากข้อจำกัดของมนุษย์ แต่ข้ากลับละเลยคนที่สำคัญที่สุด… นี่ถือได้ว่าเป็นการแก้แค้นของข้า… ขอโทษที่ทำให้เจ้ารอนาน… ข้าจะไปหาเจ้าในไม่้า…” ขณะที่คนตัดไม้พูด เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่โจวเหวินที่อยู่ห่างไกล
อย่าบอกันว่าเขาต้องการทำลายตัวเองและลากันไปกับเขา? โจวเหวินก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
คนตัดไม้ทำหน้าแปลกใจ “เจ้ามีคนที่เจ้าอยากปกป้องไหม”
“ถ้าไม่ ผมคงไม่หยุดคุณ” โจวเหวินกล่าว
“ก็ดี ระวังสิ่งมีีวิตต่างมิติ อย่าเื่อใจพวกมัน” คนตัดไม้พยักหน้าก่อนจะหลับตาลง “น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถเห็นวันที่เจ้าโค่นต้นไม้อมตะได้”
