โจวเหวินรู้สึกยินดี จากรูปลักษน์ของมัน มีน้ำยาอมตะมากกว่าสองเม็ดในหม้อหิน
โจวเหวินชี้ไปที่หม้อหินและพูด “ฉันต้องการน้ำยาอมตะทั้งหมด”
กระต่ายหยกกอดหม้อหินแล้วส่ายหัว ร่างกายของมันถอยห่างออกไปเมื่อมองไปที่โจวเหวินราวกับว่ากำลังมองไปที่หัวขโมย
“แกไม่ต้องการกล่องหยกและสากหยกเหรอ” โจวเหวินโบกกล่องหยกหน้ากระต่ายหยกและทดลอง
ดวงตาของกระต่ายหยกมองตามกล่องหยกขนะที่มันหมุน มันอยากจะเอากล่องหยกมา แต่ก็ไม่สามารถที่จะแลกกับน้ำยาอมตะได้
เมื่อเห็นกระต่ายหยกดิ้นรนราวกับว่าไม่สามารถตัดสินใจได้ โจวเหวินจึงถาม “มีน้ำยาอมตะกี่อันในหม้อหิน?”
กระต่ายหยกใช้อุ้งเท้าของมันเพื่อแสดงว่ามีสาม โจวเหวินว่ามีนำยาอมตะเพียงสามอัน
โจวเหวินสังเกตว่าสติปัญญาของกระต่ายหยกนั้นไม่สูงนัก มากสุดก็ระดับเด็กปกติ หัวใจของเขาเต้นรัวขนะที่เขาพูดกับกระต่ายหยกด้วยรอยยิ้ม “งั้นเอางี้ไหม? ฉันจะแลกเปลี่ยนกล่องหยกกับน้ำยาอมตะทั้งหมดของแก”
เมื่อกระต่ายหยกได้ยินเช่นนั้น มันก็ส่ายหัวทันทีและกอดหม้อหินแน่นยิ่งขึ้น
