“ฟังฉันก่อน ถือว่ามันเป็นการฝากน้ำยาอมตะไว้กับฉัน ในอนาคต ติดตามฉันและช่วยฉันทำอะไรบางอย่างเล็กๆน้อยๆ ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะให้น้ำและอาหารกับแก ถ้าแกทำได้ดี ฉันจะคืนน้ำยาอมตะให้แก ถ้าแกทำได้ดีและทำให้ฉันมีความสุข ฉันจะคืนน้ำยาอมตะสองอัน บางทีแกอาจได้น้ำยาอมตะคืนทั้งหมดด้วย้ำ แกคิดยังไง?” โจวเหวินพูดกับกระต่ายหยก
เมื่อกระต่ายหยกได้ยิน มันก็ขยายอุ้งเท้าและนับราวกับว่ากำลังคำนวนอะไรบางอย่าง
หลังจากการคำนวนบางอย่าง กระต่ายหยกรู้สึกว่ามันคุ้มค่า ดังนั้นมันจึงพยักหน้าอย่างมีความสุขและยื่นหม้อหินให้โจวเหวิน
“ใช่แล้ว ฉันจะช่วยแกดูแลน้ำยาอมตะไปก่อน จากนี้ไป ตามฉันมา แล้วแกจะอยู่อย่างสะดวกสบาย ฉันรับประกันว่าแกจะไม่เสียใจ” โจวเหวินเอื้อมมือไปหยิบหม้อหิน
อย่างไรก็ตาม กระต่ายหยกดึงมันกลับมาและชี้ไปที่กล่องหยกในมือของโจวเหวิย หมายความว่าพวกเขาต้องแลกเปลี่ยนของพร้อมกัน
โจวเหวินมอบกล่องหยกให้เพื่อแลกกับหม้อหิน เขามองเข้าไปข้างในและแน่นอนว่ามียาอยู่สามเม็ดอยู่ข้างใน แต่ละเม็ดมีสีขาวหยกและมีกลิ่นออสมันตัสรุนแรง แค่สูดกลิ่นหอมเข้าไปก็ทำให้เขารู้สึกสดชื่นราวกับว่าเขากำลังจะโบยบิน
