มพันธ์กันมากนัก แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียน โจวเห
วินยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างที่เห็นเขาถูกสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักเข้าครอบงํา
“ข้าคือใคร ?” เปลวเพลิงบนร่างของเว่ยเกอเกือบจะดับสนิทแล้วในขณะที่เขากลับมาที่รูปลักษณ์ดั้งเดิมของเขา แม้ว่ารูป ลักษณ์ของเขาจะไม่เปลี่ยนไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง โจวเหวียรู้สึกว่าเว่ยเกอ ในปัจจุบันแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
เขามองขึ้นไปที่จักรวาลและพูดด้วยน้ําเสียงแปลกๆ ว่า “ข้าไม่ใช่มนุษย์”
“คุณคือใคร?” โจวเหวินมองไปที่เว่ยเกอ ขณะที่ความคิดนับไม่ถ้วนแวบเข้ามาในหัวของเขา เขาไม่สามารถคิดหาวิธีใดที่จะช่วย
เว่ยเกอแย่งชิงร่างของเขากลับมาได้
“ข้าเป็นมนุษย์” เว่ยเกอพูดช้าๆ
“คุณบอกว่าคุณไม่ใช่มนุษย์ไม่ใช่เหรอ” โจวเหวินมองเขาด้วยความงุนงง เขารู้สึกว่าเว่ยเกอตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น ไม่เพียง
แต่สิ่งที่เข้าไปในร่างเขาเป็นสัตว์ประหลาดเท่านั้น แต่ยังเป็นสัตว์ประหลาดที่ป่วยทางจิตอีกด้วย
เว่ยเกอไม่ตอบโจวเหวิน เขาหันศีรษะไปทางโลก แต่เนื่องจากนี่คือด้านหลังของดวงจันทร์ เขาจึงไม่สามารถมองเห็นโลกได้
“โลกยังอยู่ไหม?” เว่ยเกอถามโจวเหวิน
“แน่นอนว่ามันยังอยู่ แต่เรามองไม่เห็นมันจากด้านนี้ของดวงจันทร์ ” โจวเหวินพบว่ามันแปลกไปด้วยช้า
“ดีแล้ว ข้าควรจะทําทันเวลา” เว่ยเกอพึมพํากับตัวเอง ขณะที่เขาพูดเขาก็เดินออกไป
“คุณกําาลังจะไปไหน?” โจวเหวินแลกเปลี่ยนสายตากับสาวหิมะและตามเขาไป
เงินหยู
