และหวังซิวหยวนรีบตาม เนื่องจากการดํารงอยู่ของเว่ยเกอ สิ่งมีชีวิตต่างมิติที่มองไม่เห็นจึงไม่ได้โจมตีพวกเขา หากพวก เขาอยู่ห่างไกลจากเขา พวกเขาอาจถูกโจมตีอีกครั้ง
การดํารงอยู่ซึ่งครอบครอง “ร่างกาย” ของเว่ยเกอนี้ดูเหมือนจะไม่น่ากลัวเท่ากับสิ่งมีชีวิตต่างมิตินั่น
“นําสัตว์อสูรของข้ากลับมา” เว่ยเกอกล่าวขณะที่เขาเดินราวกับว่าเขาไม่สนใจโจวเหวินและทีม
เขาไม่ได้เดินเร็ว ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับร่างกายนี้
เว่ยเกออยู่ในระดับมหากาพย์แล้ว แต่มนุษย์ระดับมหากาพย์ไม่มีความสามารถในการอยู่รอดบนดวงจันทร์ อย่างไรก็ตาม ตอน นี้เขากําลังเดินเปลือยเปล่าบนดวงจันทร์ ราวกับว่าเขากําลังเดินอย่างอิสระบนพื้นโลก
“สัตว์อสูรของคุณอยู่ที่ไหน” โจวเหวินเดาว่าสิ่งมีชีวิตใต้ตอไม้อาจเป็นสัตว์อสูรของเขา
ถ้าเขาสามารถปราบมันได้ อันตรายของพวกเขาจะลดลงอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม เมื่อเว่ยเกอถูกเขาครอบงํา โจวเหวินไม่รู้ว่าเขาจะฟื้นได้ไหม
เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อ เว่ยเกอออกจากโรงเรียน เขาเคยพูดว่าเขาจะพบว่าชีวิตของเขามีความหมายถ้าเขาโชคดีพอที่จะ
เอาชนะโชคชะตา
แต่ตอนนี้เขาจบสิ้นแล้วโดยไม่ได้ทําอะไรเลย เขาไม่รู้ว่าจะมีวันที่เขาตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตรึเปล่า
เว่ยเกอไม่ตอบขณะเดินต่อไป เขากําลังเดินไปตามทางที่โจวเหวินและเพื่อนๆ ได้พบกับสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็นก่อนหน้านี้
“สิ่งมีชีวิตระดับความกลัวนั้นกําลังล่าถอย ดูเหมือนจะกลัวคนนี้” สาวหิม
