“ผู้อํานวยการ ไม่จําเป็นต้องจับฉลาก ให้ผมลองดู” จู่ๆ เว่ยเกอก็พูดขึ้น
“แม้ว่าฉันจะเป็นผู้อํานวยการของสํานักงาน ฉันไม่มีสิทธิ์ปล่อยให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเสี่ยงชีวิตของพวกเขา มาจับฉลากกันเถอะ”
เขินหยู กล่าว
โอกาสรอดของผมต่ําที่สุด ได้โปรดอนุญาตให้ผมทําอะไรบางอย่างเพื่อสํานักงาน ถ้าผมโชคดีไม่ตาย ผมหวังว่าคุณจะจําผลงาน เล็กๆน้อยๆ ของผมได้ ถ้าผมตายก็ไม่ต้องพูดอะไรอีก”
“นี่..” เขินหยูฉีครุ่นคิด
“ได้โปรดทําตามความปรารถนาของผม ผู้อํานวยการ ” เว่ยเกอโค้งคํานับ
“ยังไงก็ตาม คุณมีความปรารถนาอะไรที่ไม่สมหวังอีกบ้าง? หากเราโชคดีพอที่จะหลบหนีได้ ฉันจะช่วยคุณทํามันให้สําเร็จ” เงินหยูฉีกล่าวขณะที่เขาเหลือบมองโจวเหวินจากหางตาของเขา
ในขณะนี้ เงินหยู ยังไม่ลืมที่จะสังเกตปฏิกิริยาของโจวเหวิน
อย่างไรก็ตาม โจวเหวินยืนอยู่ที่นั่นอย่างไร้ความรู้สึก นั่นเป็นเพราะก่อนที่เว่ยเกอจะพูด เขาได้แอบทําท่าทางที่โจวเหวินเท่านั้น ที่มองเห็นได้ โดยบอกเขาว่าอย่าทําอะไรผลีผลาม
“ขอบคุณสําหรับการเติมเต็มความปรารถนาของผมผู้อํานวยการ ถ้าผมต้องตายที่นี่ ผมหวังว่าคุณจะสามารถดู แลครอบครัวของผมเมื่อคุณกลับไป ผมจะขอบคุณมาก” เว่ยเกอกล่าว
“อย่ากังวล สํานักงานของเราจะไม่ปฏิบัติต่อพนักงานที่มีเกียรติอย่างไม่เป็นธรรมอย่างแน่นอน หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ สํา
นักงานจะปล่อยให้ครอบครัวของคุณมีชีวิตที่สะดวกสบายขึ้นอย่างแน่นอน” เงินหยูฉีกล่าวอ
