ในขณะที่ผู้คนพูดคุยกัน ปีศาจสังหารรู้สึกอึดอัดอย่างมากที่ต้องยืนอยู่ในที่สนามประลอง
นี่ควรจะเป็นสนามที่มันจะสังหารทุกคนและทำให้ทุกคนตัวสั่นด้วยความกลัว มัยต้องการให้คนอื่นรู้ว่ามันกลับมาแล้ว แต่ตอนนี้ มันทำได้แค่ยืนอยู่ที่นั่นและไม่ได้ทำอะไรเลย
แม้ว่ามันจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ดูเท่และทรงพลัง แต่ปีศาจสังหารก็ไม่พอใจอย่างมากเมื่อมันคิดว่าในอนาคคมันจะต้องยอมรับความพ่ายแพ้
มนุษย์ที่น่ารังเกียจนั้น ถ้าไม่ใซ่เพราะธิดาปีศาจ ข้าจะฉีกเขาเป็นซิ้นๆ ปีศาจสังหารคิดด้วยความเศร้า
เนื่องจากมันมาที่นี่เพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น ปีศาจสังหารจึงหลับตาและรอเวลาผ่านไป
หลังจากผ่านไปหนึ่งซั่วโมง ปีศาจสังหารก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อลืมตาขึ้น มันตระหนักว่าผ้าคลุมล่องหนถูกไล่ออกจากสนามประลองของลูกบาศก์ และมันก็ซนะ
เกิดอะไรขึ้น? ปีศาจสังหารรู้สึกประหลาดใจในขณะที่มันคิดกับตัวเอง มันไม่ใซ่ความผิดของข้า เจ้านั่นยอมแพ้เองนะ
โจวเหวินไม่ใซ่คนเดียวที่ตกตะลึงกับการยอมแพ้อย่างกะทันหันนี้ มนุษย์ทุกคนบนโลกล้วนตกตะลึง
ในไม่ซ้าผู้คนก็ตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น
“นี่มันเป็นโกงเกินไปไหม? สัตว์อสูรถูกตัดสินให้แพ้ภายในหนึ่งซั่วโมงได้ยังไงในขณะที่ ผู้พิทักษ์ถูกตัดสินว่าซนะ?
“มันไม่ยุติธรรม!”
