ะไม่ได้ทําอะไรเลย แถมเขายังเสียคนเก้าคน หลังจากที่เขาออกไป เขาไม่รู้จะอธิบายยังไง
อันที่จริง หลายคนถอยออกไปแล้ว และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาอีกต่อไป
ทันใดนั้น โจวเหวินซึ่งไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในท้ายที่สุดก็เคลื่อนที่ ฝูงชนเห็นเพียงเขาดึงมีดไม้ไผ่ที่เอวของเขาออกมา และ ร่างของเขาก็หายวับไป
“โจวเหวินเหรินอยู่ที่ไหน” ทุกคนมองไปรอบๆ แต่ไม่พบร่างของโจวเหวิน
ฟีบ!
สิ่งมีชีวิตต่างมิติใส่เสื้อคลุมสีดําตกลงมาจากหอระฆังที่อยู่ถัดจากมัน และเมื่อมันล้มลงกับพื้น ร่างของมันก็หักเป็น
สองส่วน
หุ่นเชิดก็หยุดเช่นกันเมื่อสิ่งมีชีวิตนั้นตกลงบนพื้น คนเก้าคนที่ถูกควบคุมก่อนหน้านี้ด้ายของพวกเขาหายไป
แครก! แกรก! แครก!
หุ่นเชิดแตกด้วยตัวเอง และทุกคนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นโจวเหวินยืนอยู่บนหอระฆังและสอดมีดไม้ไผ่กลับ
เข้าฝัก
“ไปที่ปราสาทแม่มด” หลังจากที่โจวเหวินลงมา เขาเขียนคําสามคําไว้บนกระดาษแข็ง
“ทุกคนได้รับบาดเจ็บ พักสักหน่อยไหม” ไกแมนยังเขียนบนกระดาษ
ผู้คนส่วนใหญ่ได้รับบาดเจ็บในการต่อสู้ครั้งก่อน โดยเฉพาะเก้าคนที่อยู่ภายใต้การควบคุม และอาการบาดเจ็บค่อนข้างรุน
แรง
เพราะเมื่อถูกควบคุม จะไม่กลัวตาย แค่สู้จนกว่าจะตาย ไม่สนใจร่างกายตัวเอง เลยว่าจะบาดเจ็บสาหัส
“ผู้บาดเจ็บทั้งหมดกลับไป ที่เหลือตามฉันมา” โจวเหวินเขียน
“อาการบาดเจ็บของเราไม่ร้ายแรง เราสามารถต่อสู้ต่อไปได้หลังจากพันแผ
