่ามือของเธอเพื่อถาม
“ไม่เป็นไร สบายใจได้” หวางยังเขียนในฝ่ามือของโจวเหวินเพื่อตอบ
“ดี” โจวเหวินรู้สึกโล่งใจ
เนื่องจากหวางลู่มั่นใจมากจึงไม่มีปัญหาในการคิดเรื่องนี้
หวางลู่มาหาแม่มดขาว เอื้อมมือไปหยิบไพ่ เปิดออกมา มันคือการ์ดหน้ากาก
“โชคดีจริงๆ” โจวเหวินมองดูประตูสองบานของสวนที่เปิดอยู่ข้างหลังเธอ และเขาก็อดรู้สึกถึงอารมณ์มากมายไม่ได้ “ในทีสุดก็มาถึงขั้นนี้แล้ว” ไกแมนมองดูพื้นที่ด้านหลังประตู และรู้สึกประหม่าเล็กน้อย น่าผู้คนไปที่ประตู
“เธอกลับไปก่อน” โจวเหวียเขียนไว้ในฝ่ามือของหวาง
“สุดท้ายแล้ว ฉันควรเข้าไปไหม” หวางเขียน
“ไม่ เธอต้องออกไปทันที ถ้าเธอไม่มีเวลา เธอจะเดือดร้อน” โจวเหวินกระตุ้นให้เธอออกจากเขาวงกตแห่งการ
หลอกลวงทันที
“เวลาผ่านมาเท่าไหร่แล้ว” หวางลู่ถามด้วยความสงสัย
“ฉันจะอธิบายให้เธอฟังทีหลัง ตอนนี้เธอต้องออกจากเขาวงกตแห่งการหลอกลวงทันที และอย่ารอฉัน” โจวเหวินกระตุ้ นอีกครั้ง
แต่เมื่อหวางสู่อยากรู้ เขารู้ว่าเธอจะไม่จากไปง่ายๆ แบบนี้แน่นอน
ทันทีที่โจวเหวินบอก เขาก็อุ้มหวางสู่โดยทันที โดยไม่สนถึงความต้องการของเธอ และพุ่งไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อทางเข้าเขาวงกต โจวเหวินผลักเธอออกไปโดยทันที แล้วหันไปทางปราสาทแม่มด
“น่ารังเกียจ!” หวางลู่มองไปที่ประตูเขาวงกตที่อยู่ข้างหน้าเธอ แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงๆ เมื่อคิดถึงท่าทางที่โจวเหวินอุ้มอยู่ คือที่จะหัวเราะไม่ได้
เมื่อโจวเหวินเห็นผู้เผ่าจ้า
