“เยอะแยะไปหมดเลยล่ะ ทั้งแนวปะการังเทพ หลุมสีฟ้าใต้ทะเล เกาะจำนวนนับไม่ถ้วน ฯลฯ ล้วนเป็นช่องมิติลึกลับและมีมนุษย์เพียงไม่กี่คนที่สามารถเจาะเข้าไปในพวกมันได้ แม้แต่ปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ในต่างแดนเมื่อพวกเขาพบกับช่องมิติเหล่านี้ก็ยังเลือกที่จะหลีกเลี่ยงไป “ ฮุ่ยไห่เฟิงได้เล่าให้โจวเหวินเสียจนหมดเปลือกเกี่ยวกับมิติที่มีชื่อเสียงใกล้กุ้ยไห่
“ถึงตอนนี้จะยังเช้าอยู่ แต่ฉันจะไปดูแนวปะการังที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ไหม” โจวเหวินกล่าว
“ ฉันยังมีงานต้องทำ ฉันไปกับนายไม่ได้ เอาเป็นฉันจะหาคนที่เชื่อถือได้ไปเป็นคนนำทางให้ละกัน” ฮุ่ยไห่เฟิงรับคำ
“ไม่จำเป็น เฟิงฉีหยานที่เป็นสมาชิกของกลุ่มซวนเหวินของเรา ฉันจะให้เขาจัดการให้” โจวเหวินกล่าว
“ลืมไปซะสนิทเลยแหะ แบบนั้นก็ฟังดูดีนะ” ฮุ่ยไห่เฟิงคร่ำครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่ลืมเตือนโจวเหวิน “เมื่อเร็ว ๆ นี้ท้องทะเลไม่ค่อยสงบนัก มีอสูรทลายผนึกมากขึ้นกว่าแต่ก่อน หลายครั้งฉันกลัวว่าจะมีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้น เพราะงั้นอย่าไปไกลมาก ลองดูแค่แถว ๆ พื้นที่นอกชายฝั่งก็พอแล้ว “
หลังจากกล่าวอำลาฮุ่ยไห่เฟิง โจวเหวินก็ทำท่าจะติดต่อกับหลี่ซวน แต่แล้วเขากฌได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยทางอากาศดังขึ้นในเมืองกุ้ยไห่
เสียงที่รุนแรงดังก้องไปทั่วเมือง ทันใดนั้นก็มีผู้คนบนท้องถนนก็พากันวิ่งหนีไปยังที่หลบภัยใต้ดิน
“เกิดอะไรขึ้น?” โจวเหวินถามคนที่กำลังวิ่งหนีมาทางเขา
