“เด็กเล็กอายุเพียง 3 หรือ 4 ขวบนี่ถือเป็นเรื่องปกติที่จะคิดเพ้อเจ้อ บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องในหัวของนายเองก็ได้ ถ้าฉินหลิงอายุสิบสามสิบสี่ปีจริง เธอก็ไม่ควรจะมีพลังระดับตำนานตอนอายุเพียงแค่นั้นนะ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีความเป็นไปได้ที่จะใช้สัตว์เลี้ยงคู่หู…“ ลี่ซวนวิเคราะห์
“แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง” การแสดงออกของเฟิงฉีหยานดูหนักแน่น
“ถ้านายมั่นใจล่ะก็ แสดงว่าเธอคนนั้นมีปัญหาแล้วล่ะ” โจวเหวินพูด
เฟิงฉีหยางกล่าวว่า “ฉันไม่แน่ใจว่าตอนนั้นมันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า เพราะฉะนั้นฉันอยากจะให้ช่วยหาความจริงให้หน่อย”
“แล้วจะให้ทำยังไงเล่า ? อย่าบอกนะว่าจะดึงตัวฉินหลิงมาถามว่าเธอรู้เรื่องอสูรตนนั้นรึเปล่า ? ต่อให้เรากล้าถาม แต่เธอก็คงไม่ยอมบอกหรอก? “ลี่ซวนกล่าว
“ฉันรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ตอนนี้ฉันมีแค่พวกนายเท่านั้น” เฟิงฉีหยานกล่าว
“เราจะพยายามให้มากที่สุด แต่คงรับประกันไม่ได้ว่าจะได้เรื่องอะไรกลับมาหรือเปล่านะ” โจวเหวินคิดสักพักก่อนตอบ
เฟิงฉีหยานดีใจมาก แต่เขายังไม่กำชับโจวเหวิน “อาจารย์ ฉันหวังว่าสิ่งนี้จะเก็บไว้เป็นความลับ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร อย่าให้คนอื่น ๆ นอกจากพวกเรารู้อย่างเด็ดขาด”
“ฉันเข้าใจ” โจวเหวินรับคำ
“พี่โจว มีแผนอะไรไหม” เฟิงฉีหยานคิดว่าจะจัดการให้พวกเขาอยู่กับคนสองคนโดยอ้างว่าจะไปหาผู้อาวุโสที่บ้าน แต่เขาไม่มั่นใจนักจึงเลือกที่จะถามโจวเหวินก่อน
