วหน้าอย่าล้อกันเล่นซิครับ เรากำลังรีบอยู่นะ”เฟิงชิวเยี่ยนพูด
หลี่ซวนร้องออกมา “นี้ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย ทำไมเดินตรงไม่ได้”
“แต่พวกเราปรกติดีเลยนะ”เฟิงชิวเยี่ยนพูด ก่อนจะเดินหน้าถอยหลัง ทุกก้าวเดินตรงได้ตามใจต้องการ
หลี่ซวนมองเฟิงชิวเยี่ยนแล้วทันใดนั้นเขาก็สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างแล้วพูดออกมาเสียงดัง “เดี๋ยวก่อน ชิวเยี่ยน นายอย่าพึ่งเดินตรงนะ นายลองเดินเฉียงซิ”
“เดินเฉียงเหรอ แค่นี้เอง สบายมาก”เฟิงชิวเยี่ยนพูดแล้วเดินเฉียงไปข้างหน้า
แต่ก้าวที่ก้าวออกไปนั้นกลัวตรงแด่วไปข้างหน้าแบบ ตรงเหมือนเอาไม้บรรทัดมาทาบแล้วเดินยังไงอย่างงั้น
“เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย” เฟิงชิวเยี่ยนเองก็งงเหมือนกัน เขาลองรวบรวมลมปราณแล้วเดินต่อไปอีกหลายก้าว แต่ผลที่ออกมาก็เหมือนเดิม ไม่ว่าเขาจะพยายามก้าวเดินเฉียงขนาดไหนแต่เขาก็เดินไปได้แค่ทางตรงเท่านั้น
“ฉันว่าที่นี้มันต้องมีอะไรผิดปรกติซักอย่างแล้วละ”หลี่ซวนพูด
ทั้งคู่มองที่โจวเหวินพร้อมๆกัน คนนึงเดินได้แค่ทางเฉียง อีกคนเดินได้แค่ทางตรง ตอนนี้พวกเขาเริ่มอยากรู้แล้วว่าโจวเหวินจะโดนอะไร
โจวเหวินลองเดินดู แต่เขาสามารถเดินได้ทั้งทางตรงและทางเฉียง แต่ทันทีที่เขาพยายามจะก้าวถอยหลัง เขากลับพบว่าตัวเองไม่สามารถก้าวถอยหลังได้เลย
“ลองดูแผนที่ซิ ที่นี้มันอะไรกันเนี่ย”โจวเหวินเริ่มสังเกตเห็นปัญหาและเริ่มจริงจังกับมันมากขึ้น
หลี่ซวนเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูแผนที่ แผนที่ในโทรศัพท
