ูงมากและไม่ใช่ว่าจะซื้อได้ง่ายๆ
“หวังว่าจะไม่ต้องใช้ไข่เยอะนะกว่าจะเลื่อนเป็นระดับตำนานหน่ะ”โจวเหวินเลิกให้อาหารราชมารแล้ว เพราะว่าเขาไม่ได้มีไข่สัตว์อสูรระดับตัวอ่อนอยู่อีกแล้ว เขาเลยคิดว่าจะไปหาซื้อมาเพิ่มทีหลังหรือไม่ก็ไปฟาร์มหามา
หลังจากที่เข้ามาในคฤหาสต์ตระกูลอัน อันเทียนโจกับอาเซิงไม่ได้อยู่ที่นี้ โจวเหวินเห็นแค่อันหลานหยางกับหยาเอ๋อ ตอนที่เขาเห็นหยาเอ๋อครั้งนี้เขาแทบจะจำหยาเอ๋อไม่ได้
ตอนนี้เธอใส่เสื้อเหมือนเจ้าหญิงสีชมพูมีปิ่นปีกผีเสื้อขนาดใหญ่ติดอยู่บนผม กำลังถือตุ๊กตาบาร์บี้เด็กเล่นในมือแล้วนั่งอยู่บนโซฟาแบบไร้สีหน้าตามปรกติ
“เป็นไงละจ้ะ น่ารักไหม ฉันทุ่มสุดตัวในการแต่งให้กับแม่หนูน้อยจนสวยสดเลยนะ น่ารักจนพูดไม่ออกเลยละซิ”อันหลานหยางพูดอย่างภูมิใจ
“งั้นผมขอเธอกลับเลยนะครับ”ถึงแม้ว่าโจวเหวินจะไม่ได้มีความเห็นอะไรกับเรื่องนี้แต่มันก็ดูต่างจากเสื้อผ้าที่หยาเอ๋อใส่อยู่ประจำอยู่แล้ว อีกอย่างเขาเองเหมือนจะรู้เหตุผลแล้วว่าทำไมหยาเอ๋อถึงส่งข้อความมาหาเขาทันทีที่เห็นเขาออนไลน์
“ทำไมรีบจังละจ้ะ ให้หนูหยาเอ๋ออยู่ที่นี้ต่ออีกหน่อยซิ ฉันวางแผนที่จะพาเธอไปเที่ยวสวนสนุกด้วยนะ”อันหลานหยางพูด
ก่อนที่โจวเหวินจะได้พูดอะไร หยาเอ๋อก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากโซฟา ตรงมาหาโจวเหวินด้วยตัวเองเหมือนกับว่าจะกลับกับโจวเหวินให้ได้
“ไว้ครั้งหน้านะครับ”โจวเหวินพูด
พอเห็นหยาเอ๋ออยากจะกลับขนาดนั้น อันหลานหย
