นั้นละ”โจวเหวินพูด
จักรพรรดินีเองก็คิดซักพัก แล้วรู้สึกด้วยกำลังของโจวเหวินตอนนี้ยังไงก็คงไม่พอจะไปป่วนกระแสของมิติทำให้การวาปขัดข้องได้ แถมเขาเองก็ไม่น่าจะโง่ทำการวาปพังซะเองด้วย
ในเมื่อหาเหตุผลไม่ได้จักรพรรดินีจึงไม่พูดอะไร รอให้โจวเหวินเดินออกไปจนถึงด้านนอกของภูเขาฉีซือ ต่อหน้าดอกไม้จักรพรรดินี ก่อนที่นางจะพูด “สาบานกับดอกไม้มาซิว่านายไม่ได้ระฆังนั้นมา”
ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีจะรู้สึกว่าโจวเหวินพูดความจริงแล้ว แต่นางก็ยังไม่วางใจโจวเหวินขนาดนั้น
โจวเหวินเองก็ไม่ลังเล เขายกมือขึ้นแล้วสาบาน “ฉันสาบานเลย รอบนี้ฉันไม่เห็นหอคอยแม้แต่นิดเดียว แล้วก็ไม่ได้ระฆังในหอคอยมาด้วย ถ้าฉันโกหกละก็ ขอให้ชีวิตฉันมีอันเป็นไปเลย”
ตู้ม!
สายฟ้าผ่าลงมากลางอากาศ ดูเหมือนพลังของคำมั่นสัญญากำลังจะเกิดผล แต่โจวเหวินกลับปลอดภัยดี จักรพรรดินีเลยเชื่อเขา
“ถ้างั้น ท่านจักรพรรดินี ในเมื่อไม่มีอะไรให้ทำแล้วฉันกลับก่อนนะ”โจวเหวินออกจากภูเขาฉีซือไปแล้วกลับไปที่มหาลัย
ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีจะยังรู้สึกตะงิดๆใจอยู่นิดหน่อย แต่นางเองก็ยังหาไม่เจอว่ามันผิดพลาดตรงไหน
โจวเหวินออกจากภูเขาฉีซือ จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่มาก ถึงแม้ว่าการเดินทางไปยังโลกต่างมิติครั้งนี้ของเขาจะเฉียดเป็นเฉียดตายอยู่หลายครั้ง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้กลับออกมามือเปล่า ตอนนี้เขามีราชินีเหมันต์(สาวหิมะ) อยู่ในกำมือและอีกไม่นาน เขาก็จะได้กระดิ่งนภา
