ข้า สารนั้นคืออันใดกัน”
“ขอโทษทีนะ แต่ถามเพื่อความแน่ใจก่อน ท่านคือตี้ฉินใช่ไหม”โจวเหวินถาม
ตี้ฉินเงยหน้าขึ้นแล้วมองหน้าโจวเหวิน “ในเมื่อเจ้ามาถึงที่นี่แล้ว เจ้าก็ควรจะรู้ได้แล้วนะ มีแค่ข้าคนเดียวเท่านั้นละที่ถูกจองจำอยู่ที่นี้”
“นางฝากมาบอกกับท่านว่า อย่าอ่าน”โจวเหวินพูดตามคำที่จิ้งจอกเก้าหางบอกให้พูด
“อย่าอ่าน… อย่าอ่านงั้นเหรอ อย่าอ่านซินะ…หึหึหึ”ตี้ฉินหัวเราะออกมาทันทีเหมือนกับมีความสุขมากๆ
เมื่อตี้ฉินหัวเราะจบ โจวเหวินก็พูด “ผมมาส่งข้อความเรียบร้อยแล้ว ถ้างั้นผมขอตัวลาแล้วกลับก่อนนะครับ”
“รอก่อน”ตี้ฉินเรียก
โจวเหวินไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องหยุดมอง แต่ตี้ฉินจู่ๆก็เอื้อมมือไปหยิบอะไรบางอย่างก่อนจะเขวี้ยงมาให้โจวเหวิน “นี้ของรางวัลแก่เจ้า ฝากข้อความไปให้นางด้วยที”
“ด้วยความยินดี”โจวเหวินมองของที่ตี้ฉินโยนให้เขามา มันเป็นแผ่นหินขนาดเท่าฝ่ามือ ด้านในมีสลักตัวอักษรสีแดงเขียนว่า “ความสุข” เอาไว้ มีแค่นั้นจริงๆและโจวเหวินก็ไม่รู้ว่ามันไว้ใช้ทำอะไรด้วย
“รอก่อน”ตี้ฉินพูด
“อะไรนะ”โจวเหวินตามไม่ทัน
“รอก่อน”ตี้ฉินทวนซ้ำอีกครั้ง
โจวเหวินมองหน้าตี้ฉินแล้วพูด “จะฝากข้อความอะไรให้นางนานกว่านี้หน่อยก็ได้นะ”
“ไม่ละ กลับไปเสียเถิด ร่างมนุษย์ของเจ้านั้นอยู่ในโลกต่างมิติได้ไม่นานหรอก”ตี้ฉินพูด
โจวเหวินเลยกลับไปอย่างไร้ทางเลือกพร้อมความรู้สึกที่แปลกสุดๆในใจ
ตี้ฉินนั้นดูต่างจากที่เขาคิดเอาไว้มากๆ สถานที่
