ที่คุมขังเข้าไว้นั้นก็ดูต่างจากที่โจวเหวินคิดไว้มากเช่นกัน
ถ้าตี้ฉินเป็นนักโทษจริง ที่คุมขังแบบนี้มันก็หละหลวมสุดๆไปเลย ไม่มีผู้คุม มีแค่ตัวเขาคนเดียวอยู่ในนั้น และไม่เห็นอะไรอย่างอื่นเลยที่จะกีดกันเขาออกมา
ขนาดโจวเหวินที่เป็นแค่มนุษย์ธรรมดายังเข้าออกได้ตามใจเลย ที่แบบนี้มันไม่เหมือนคุกแม้แต่นิดเดียว
“เสร็จแล้วเหรอ”สาวหิมะถามตอนที่โจวเหวินเดินออกมา
“เรียบร้อย”โจวเหวินอยากจะพูด แต่หลังจากที่โจวเหวินออกมาจากอารามหินแล้ว เขาก็กลับไปเป็นสภาพเดิมทำให้เขาส่งเสียงไม่ได้ทำได้แค่เขียนตัวอักษรออกมา
“เขาบอกว่าไง”สาวหิมะถามอีกครั้ง
“เขาไม่ได้บอกอะไร ไม่งั้นฉันคงไม่ได้กลับออกมาเร็วแบบนี้หรอก”โจวเหวินไม่อยากบอกข้อความที่ได้ฟังมาจากตี้ฉินให้นางรู้
สาวหิมะเม้มปากแล้วพูด “ไม่ต้องกังวลหรอกน่ะ ข้าไม่ได้ตามหาความลับของตี้ฉินอยู่ซักหน่อย เอาจริงๆเขาไม่ได้มีความลับอะไรเลยตั่งหาก”
“ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ ใกล้จะหมดเวลาแล้วเรารีบกลับกันดีกว่า”โจวเหวินพูดแล้วอัญเชิญมังกรเทียนออกมา แต่ตอนที่เขากำลังจะเก็บแผ่นหินแล้วนั่งลงไปที่มังกรเทียนนั้น สาวหิมะก็จับมือของเขา
“นี้มันอะไรกัน”สาวหิมะถามโจวเหวินก่อนจะดึงมือที่ถือแผ่นหินของโจวเหวินขึ้น เพื่อดูแผ่นหินนั้นดีๆ
“แผ่นหินไง มันจะเป็นอะไรได้อีกละ”โจวเหวินดูตกใจ เขาไม่คิดว่าสาวหิมะจะออกอาการมากขนาดนี้
“ตี้ฉินมอบมันให้กับเจ้าเหรอ”สาวหิมะมอง
“ใช่ รู้หรอว่ามันคืออะไรหน่ะ”โจ
