นก็เป็นแค่เครื่องมืออยู่ดี มันไม่ต่างอะไรเท่าไร ถึงมันจะดูอลังการณ์แต่ยังไงมันก็สู้ดาบไม้ไผ่ของโจวเหวินไม่ได้
โจวเหวินพยายามลองนึกถึงดาบไม้ไผ่ในความคิดของตัวเองตอนพัฒนาวิญญาณชีวิตแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ผล
“มันจะมีอาวุธแบบไหนที่แบบ เข้าตาตั้งแต่แรกเห็นเลยไหมนะ”โจวเหวินรู้สึกสิ้นหวังนิดหน่อย เขาไม่ใช่คนที่บ้าเลือดขนาดที่ว่าเอาชีวิตไปแขวนไว้กับอาวุธอันเดียว เรื่องแบบนั้นเขาทำไม่ได้จริงๆ
ไม่ว่าอาวุธจะดีแค่ไหน จะล้ำค่าเพียงใด แต่ในจังหวะที่ชีวิตกำลังอยู่ในอันตราย โจวเหวินก็จะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อแลกกับชีวิตเขาทันที
“ไอ้หนุ่ม มันไม่มีอาวุธเทพบนโลกหรอก มีแค่คนเจนสนามเท่านั้นละ”เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ได้ยินโจวเหวินพูดกับตัวเองพูดขึ้นมา
โจวเหวินหันไปมองแล้วพบว่าคนที่พูดนั้นเป็นชายวัย40 ถึงจะใส่แว่นกันแดดแต่โจวเหวินก็สังเกตุเห็นว่าชายคนนั้นตาบอดและใส่ขาเทียม
“ช่วยอธิบายประโยคนั้นให้เข้าใจหน่อยจะได้ไหมครับ”โจวเหวินถามตอนที่มองเขา
ชายคนนั้นเช็ดอาวุธบนชั้นแล้วพูด “อาวุธหน่ะ เป็นสิ่งที่คนส่วนมากเกลียดมัน มันฆ่าสังหารคนที่เรารัก แต่ในยามคับขัน เราเองก็ต้องการมันเพื่อใช้ปกป้องพวกพ้องและครอบครัว ยกเว้นแต่จะเป็นผู้ที่รักในอาวุธนั้นจริงๆเท่านั้น แต่สำหรับคนปรกติแล้ว ดาบนั้นมันเป็นแค่เครื่องมือ”
โจวเหวินพยักหน้า พยายามคิดตามที่ชายคนนั้นพูด
“แต่รู้อะไรไหม”ชายแก่เช็ดมีดจนสะอาดแล้วค่อยๆเอามันไปวางไว้บนแท่นโชว์ก
