เต่าเหล็กทมิฬ
โดยที่ไม่หันหลังกลับ โจวเหวินเดินจากไปอย่างไวโดยที่มีนาโอะยืนถือกระดาษกับปากกาคว้างอยู่กับความว่างเปล่า
การกระทำของโจวเหวินนั้นในมุมมองของนาโอะ มันดูไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ถึงจะไม่อยากแจกลายเซนแฟนคลับ แต่ก็ไม่เห็นจะต้องเย็นชาทำตัวแบบนั้นเลย
“ช่างมันเถอะ เราไปกันได้แล้ว”บอดี้การ์ดหญิงพูด
“อ้อ เข้าใจละว่าทำไม นายไปก่อนเลย ฉันคิดหาวิธีใหม่ได้แล้ว” นาโอะพูดก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทาง
พอหาที่ลับตาคนได้แล้ว นาโอะก็กลับร่างของหญิงสาวตามเดิม แล้วเปลี่ยนกลับไปเป็นชุดผู้หญิงเวลามาเที่ยวทะเล ก่อนจะเดินกลับไปที่ชายหาด
ถึงแม้ว่านาโอะจะไม่เคยชอบแนวคิดที่ผู้ชายมองผู้หญิงเป็นแค่ของประดับก็ตาม แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าผู้หญิงนั้นก็สร้างความได้เปรียบได้ในหลายๆแง่เหมือนกัน
หรือจะให้พูด คนปรกตินั้น ก็จะไม่ค่อยสนใจและไม่อยากยุ่งกับแฟนคลับผู้ชายอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นแฟนคลับผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่สวยน่ารักอย่างเธอนั้น ยังไงก็ยากจะปฏิเสธ
อุเอซึกิ นาโอะ เองก็ค่อนข้างมั่นใจในหุ่นและหน้าตาของตัวเองมากๆ และเชื่อว่าหุ่นและหน้าตาของเธอนั้นดีกว่าตอนที่เป็นชูไอซะอีก
“ในเมื่อที่นี้ไม่มีใครรู้จักเรา จะใช้ร่างนี้ก็คงไม่ใช่ปัญหาหรอกนะ”นาโอะคิดก่อนจะเดินไปที่ชายหาดแล้วเดินไปหาโจวเหวิน
โจวเหวินที่กำลังเดินไปเรื่อยๆตามชายหาดกำลังตามหารูปสลักรูปมือออยู่นั้นเองจู่ๆก็รู้สึกเหมือนมีคนมองเขาอีกครั้ง โจวเหวินเลยหันกลับไป แล้
