วพบว่า ผู้ชาย2คนที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว แต่คนที่มองเขานั้น กลับเป็นหญิงสาววัยสะพรั้ง อายุ18-20ปี สวยน่ารักมากๆ
พอเห็นว่าโจวเหวินมองมาทางเธอแล้ว นาโอะจึง “ยิ้มกระชากใจ” ในมุมมองของนาโอะนี้คืออาวุธลับที่พิฆาตชายทุกคนที่อยู่ในระยะสายตาด้วยซ้ำ
โจวเหวินมองดวงตาของนาโอะแล้วรู้สึกคุ้นๆ แต่ยังไงก็ตามเขาก็ทำได้แค่คุ้นเท่านั้น การจะมองดวงตาของใครซักคนแล้วแยกออกนั้นมันยากมากๆ เพราะงั้นเขาเลยอยากจะมองใกล้ๆมากกว่านี้เพื่อให้แยกออกว่าเขาเคยเห็นสายตาแบบนี้ที่ไหนมาก่อน
นาโอะคิด “หึหึ ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมดนั้นละ”
พอคิดแบบนั้น นาโอะก็เดินเข้าไปหาโจวเหวิน สายลมพัดพามวลผมของเธอให้สยายไปตามกระแสลมทะเลที่พัดผ่าน ชุดเดรสฤดูร้อนของเธอต้องลมและแสงแดดเจิดจ้า ทำให้ดูเปร่งประกาย และเน้นชัดให้รูปร่างของเธอนั้นดูดีเข้าไปกว่าเดิมอีก
การเดินเข้าหาของเธอนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เว่อร์เหมือนนางแบบบนรันเวย์ แต่มันกลับดูธรรมชาติและรู้สึกได้ถึงความน่ารักในแบบที่นางแบบหาไม่ได้
“ฉันชื่อไหเอ๋อนะ นี้ฉันเคยเจอนายที่ไหนมาก่อนรึเปล่า ช่วยบอกชื่อของนายหน่อยจะได้ไหม”นาโอะเข้าหาโจวเหวินก่อนจะเอามือสยายผมแล้วพูดกับโจวเหวินด้วยรอยยิ้ม
“จำผิดคนแล้ว ฉันไม่รู้จักเธอหรอก”โจวเหวินพูด ก่อนจะคิด เขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้จริงๆแล้วเดินจากไป
นาโอะผงะเล็กน้อย พอเห็นโจวเหวินหันกลับกลับอย่างใจเย็นเธอก็เดินตามมาแล้วมามาหยุดข้างหน้าโจวเ
