“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็มิกล้าบังอาจ ..ข้าขอลา….”ชายแก่ที่อ้างตัวเองเป็นราชาหยินฟูนั้นเตรียมจะถอยแล้ว เขาค่อยๆขยับร่างของเขาช้าๆหวังจะใช้วิชามุดดินหนีแต่เขาก็พบว่าไม่ว่าเขาจะใช้วิชาอะไรหนีก็หนีไม่ได้ทั้งนั้น“ถ้ากล้าขยับอีกก้าวเดียว เจ้าจะต้องตัดแขนของตัวเองนะ”จักรพรรดินีพูดราชาหยินฟูหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่กล้าขยับอีก เขายืนพูด “ข้าไม่ได้มีความแค้นหรือความบาดหมางใจอะไรกับท่าน และข้าก็…”“นี้เจ้าคู่ควรกับการมาพูดถึงเรื่องความแค้นกับข้าแล้วยังงั้นเหรอ”จักรพรรดินีพูด “อย่ามาปากดีไปหน่อยเลย แม้แต่หวงตี้ที่เป็นผู้ทำสัญญาคนแรกยังไม่กล้าเรียกตัวเองเป็นเทพเลย แล้วเจ้าเป็นใครกันถึงได้กล้าดีมาพูดสามหาวกับข้าแบบนี้”ราชาหยินฟูเริ่มเกิดอาการหวาดกลัว ก่อนจะโค้งเคารพแล้วพูด “ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ โปรดให้อภัยในความโง่เขลาของข้าผู้นี้ด้วย…”จักรพรรดินีพูดต่อ “ถึงเจ้าจะฝึกวิชามาหรือรวมร่างกับผู้พิทักษ์ได้แล้วก็เถอะ แต่ถ้าหวงตี้มีลูกศิษย์เช่นเจ้าจริงๆละก็ มันก็ช่างน่าผิดหวังเสียจริงๆเลย ใครก็ตามที่กล้ามาบุกรุกดินแดนของข้านั้น ไม่ว่าจะบนสวรรค์หรือบนโลก แม้แต่ในนรกก็ไม่มีที่ให้กับคนแบบนั้นหรอกนะ”ทันใดนั้นเอง ราชาหยินฟูก็กัดฟัน ฟันแขนของตัวเองข้างซ้ายจนขาดสะบั้นก่อนจะทำความเคารพแล้วชิ่งหนีจากไปทันทีโจวเหวินมองอย่างงงๆ ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้จักรพรรดินีกับราชาหยินฟูนั้นสู้กันเองจนเละเทะแต่เขาไม่คิดว่าผลจะออกมาเป็นแ
