3000กระบวนท่า
“วิชาดาบนี้มันอะไรกันเนี่ย”โจวเหวินถามชายชุดขาว
ก่อนหน้านี้เขาดูไม่ความสนใจในวิชาดาบของชายชุดขาวเลยแม้แต่น้อย เขาแค่อยากจะจำเพื่อให้ชายชุดขาวนั้นบอกวิธีการออกไปจากที่นี้ เขาไม่รู้แม้แต่ชื่อของเพลงดาบด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้โจวเหวินเพ่งสมาธิกับวิชาดาบนี้ยิ่งกว่าข้อสอบซะอีก เพราะว่าตอนแรกเขาบอกไปอย่างมั่นใจแล้วว่าตัวเขาเองนั้นทำได้แล้วเขาก็จำวิชาดาบได้แม่นด้วย
“มันไม่มีชื่อหรอกนะ ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะตั้งชื่อว่ายังไงละ”ชายคนนั้นพูด
โจวเหวินขมวดคิ้วเขาไม่พูดไปซักพัก ถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าชายชุดขาวคงจะไม่ยอมบอกวิธีการออกไปจากที่นี้ให้ง่ายๆแต่เขาไม่คิดมาก่อนว่าวิชาดาบนี้มันจะแปลกเกินจินตนาการของเขาไปไกลขนาดนี้
“อยากให้ข้าสาธิตให้ดูใหม่ไหมเล่า”ชายชุดขาวพูด
“พอแล้ว” โจวเหวินส่ายหัว เขาถือดาบแล้วนึกถึงวิชาดาบ13กระบวนท่าของชายชุดขาวอีกรอบ
วิชาดาบที่ชายชุดขาวได้แสดงออกมานั้นมันดูเหมือนจะเปลี่ยนไปไม่รู้จักจบสิ้น ความจำของโจวเหวินก็เปลี่ยนไปทุกรอบ ตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ โจวเหวินนั้นนึกทบทวนแล้วลองใช้ดาบฝึกซ้อมแต่มันก็ยังไม่ใช้ทั้งหมด จนกระทั้งตอนนี้ดวงตาของโจวเหวินั้นเต็มไปด้วยสีแดงแห่งความอดนอน
ภายใต้แสงจันทร์นวลผ่องชายชุดขาวนั่งอยู่ใต้ต้นท้อ แล้วมองโจวเหวินที่กำลังซ้อมดาบก่อนจะพึมพัมกับตัวเอง “โลกนี้ไม่มีอะไรจีรังอยู่แล้ว ไยเล่าเจ้าจึงสนใจกัน”
ชายชุดขาวพูดจบก็ซดเหล้าเข้าปาก สายลำธ
