ารไหลเย็นตกกระทบด้วยแสงจันทราส่องให้เห็นร่างของชายชุดขาว แต่ภาพของชายชุดขาวที่สะท้อนบนผืนน้ำนั้นกลับไม่ใช่ชายหนุ่มรูปงามแต่เป็นกโครงกระดูกโทรมๆ
2วันต่อมาสติของโจวเหวินเริ่มพล่ามัว เขานั่งอยู่ใต้ต้นท้อ ดวงตาของเขาแดงก่ำสภาพดูย่ำแย่เหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที
แต่หยาเอ๋อก็ยังคงติดตามโจวเหวินอย่างไม่ลดละ เธอไม่ได้พูดรบกวนโจวเหวินด้วย
ตกกลางคืนอีกครั้ง ชายในชุดขาวปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งใต้ต้นท้อ แล้วมองโจวเหวินด้วยสายตายิ้มแย้มเช่นเดิม จากนั้นก็มองหยาเอ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆโจวเหวิน “แม่หนู อยากจะฝึกวิชาดาบด้วยไหม”
หยาเอ๋อมองนิ่งๆ ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เหมือนกับว่าเธอไม่เข้าใจ
“เขาเป็นพ่อของเจ้าเหรอ ดูเหมือนว่าพ่อของเจ้าจะความจำไม่ค่อยดีเท่าไรนะ กับอีแค่วิชาดาบง่ายๆ ตั้งนานขนาดนี้ยังจำไม่ได้อีก ใช้ไม่ได้จริงๆ แต่ข้าว่าเจ้าฉลาดกว่าเขานะ ถ้าเจ้าเริ่มเรียนรู้ละก็ บางทีอาจจะสำเร็จก่อนพ่อเจ้าก็ได้นะ”ชายชุดขาวพูด
แต่หยาเอ๋อก็ยังคงนิ่งเงียบ
“ไม่เป็นไรหรอกข้าเข้าใจดีว่าเจ้ายังเด็ก เจ้าคงยังไม่รู้จักดาบซินะ ถ้าเจ้าไม่สนใจก็ไม่เป็นไร ข้าจะส่งเจ้าไปปรโลกตามพ่อของเจ้าไปเดี๋ยวนี้ละ แล้วข้าก็จะได้อยู่อย่างสงบที่นี่ไปตลอดกาล”
ชายคนนั้นยืนขึ้นแล้วถือขลุ่ยไม้ไผ่ในมือก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาหยาเอ๋อทีละก้าว ทีละก้าว และตอนนั้นเองที่เขาเงื้อขลุ่ยเป็นเหมือนดาบในมือเตรียมแทงทะลุหัวใจของหยาเอ๋อ
ชริ้ง!!
วิถีดาบฟันตวัดขึ้นทั
