นทีทำให้ขลุ่ยของชายชุดขาวนั้นขาดสบั้น โจวเหวินถือดาบไม้ไผ่ในมือมองชายชุดขาวด้วยสายตาที่แดงก่ำ
“เป็นไปได้ไงกัน”ชายชุดขาวแอบตะลึงเหมือนกับว่าเขาเห็นผี
“วิชาดาบ..ของนาย ฉันจำได้…หมดแล้ว”โจวเหวินพูดพร้อมดาบไม้ไผ่ในมือมองเขม่นไปที่ชายชุดขาว
“เป็นไปไม่ได้หน่า เจ้าหน่ะจำไมได้หรอก”ชายชุดขาวไม่เชื่อที่โจวเหวินพูด
“ทำไมจะไม่ได้ละ”ดวงตาของโจวเหวินค่อยๆหลับลงก่อนที่ดาบไม้ไผ่ในมือของโจวเหวินจะชี้ไปที่ชายชุดขาว
“เพราะว่า…”ชายชุดขาวยังพูดไม่จบ
“ก็เพราะว่าวิชาดาบของนายไม่ได้มีแค่13กระบวนท่าแต่มันมีทั้งหมด 3000กระบวนท่าตั้งหากละ ทุกๆครั้งที่ฉันนึกถึงมัน ฉันจะรู้สึกได้ถึงกระบวนท่าที่เปลี่ยนไปไม่ซ้ำจากเดิมเสมอ ถึงฉันจะความจำดียังไงก็ไม่มีทางจำกระบวนท่าทั้งหมด3000ท่าไว้ในครั้งเดียวได้หรอกถูกไหม”โจวเหวินพูด
“ถูกต้องแล้วละ มันไม่ใช่วิชาดาบที่มนุษย์เช่นเจ้าจะเรียนรู้ได้ มันเป็นวิชาดาบที่สืบทอดมาจากเจตจำนงแห่งดาบจากรุ่นสู่รุ่น เจ้าเองก็มีความสามารถนะแต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีทางเรียนรู้วิชาดาบของเข้าได้แน่ๆ เพราะงั้นเจ้าจะไม่มีวันที่จะได้ออกไปจากที่นี่ยังไงเจ้าก็ต้องตายอยู่แล้ว มันก็แค่ต่างกันที่ว่าตายช้าตายเร็วเท่านั้นละ”ชายชุดขาวพูด
“ใครบอกละว่าฉันจำไม่ได้”โจวเหวินพูดขี้นมา
“จะพูดอะไรไปก็ไร้ค่าทั้งนั้นละ เจ้าทำไมได้หรอก”ชายชุดขาวพูด
“ถ้างั้นก็แหกตาดูให้ดีละกัน”โจวเหวินเปลี่ยนกระบวนท่าดาบก่อนจะใช้ดาบนั้นแ
