ดื่มอย่างสบายอารมณ์แล้วพูด “ชีวิตคนเราหนอช่างสั้น ไยเล่าจะต้องหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มด้วย”ชายหนุ่มคนนั้นกำลังสำราญอารมณ์อยู่แต่ตอนนี้โจวเหวินเริ่มง่วงนิดหน่อยแล้วถาม “นายเป็นใครกัน”“ข้าคือเซียนไง”ชายชุดขาวพูด“เซียนไหน”โจวเหวินถาม“เซียนก็คือเซียน อิสระ มีความสุขและสบายอารมณ์”เซียนพูดโจวเหวินไม่เข้าใจแล้วถามซ้ำ “แล้วนายรู้วิธีออกไปจากที่นี่รึเปล่า”“ไยเล่าต้องออกไปด้วยละ ที่นี้ไม่ดีอย่างนั้นรึ โลกนี้ไม่มีเรื่องอันตราย ไม่มีเรื่องกังวล ต่างกับโลกที่เจ้าจากมามากเลยนะ”ชายชุดขาวพูดแล้วดื่ม“มันก็ดีแหล่ะ แต่ฉันไม่ชอบ”โจวเหวินพูด“ออกไปไม่ได้หรอก ที่นี้คือภพเซียน เป็นสถานที่แบ่งแยกและตัดขาดจากโลก ไม่มีใครออกไปจากที่นี้ได้ ยกเว้นพวกเขาจะตาย”เซียนพูดโจวเหวินไม่เชื่อแน่ๆ ตราบใดที่มันเป็นพื้นที่ต่างมิติ มันก็ต้องมีทางออกโจวเหวินลังเลในใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาควรจะทำยังไงกับชายชุดขาวตรงหน้าดี เขาดูเหมือนมนุษย์มากแต่ก็น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติ แต่ที่แน่ๆ เขามีสติปัญญาสูงขนาดนี้ พลังเองก็คงใช่เล่นเหมือนกัน โจวเหวินเองก็ลังเลอยู่ด้วย เพราะตอนนี้เขาไม่มีต้นกล้วยเซียนอยู่ เขาเลยไม่กล้าสู้กับอะไรที่เสี่ยงแบบนี้หลังจากที่คิดมาซักพักใหญ่ โจวเหวินก็มองชายชุดขาวก่อนจะอยากพูดอะไรซักอย่าง แต่เขาก็ต้องตกใจที่ชายชุดขาวนั้นจู่ๆก็หายไปจากใต้ต้นท้อเลยโจวเหวินเรียกเซียนอยู่ซักพักแต่ก็ไม่มีการขานกลับ โจวเหวินเสาะหาทั่
