ร์ลอยเด่นขึ้นมาในหุบเขาที่เต็มไปด้วยความเงียบงันนั้น จู่ๆเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นมา โจวเหวินฟังดูแล้วมันฟังดูเหมือนเสี่ยงขลุ่ยโจวเหวินมองดูทิศทางของเสียงแล้วพบว่า เสียงขลุ่ยนั้นลอยมาจากทางลำธาร โจวเหวินเลยออกไปดู แต่เขาก็ไม่พบอะไรเลย ก่อนหน้านี้เขาก็เคยดูมาแล้ว เขาดูมาทั้งวันแล้วแต่ก็ยังไม่เจออะไรเลยถึงจะเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติก็เถอะ แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะมีเหตุผลบ้างไม่ใช่ทำอะไรตามใจแบบนี้โจวเหวินค่อยๆออกไปที่ลำธารแล้วเขาก็เห็นชายสวมเสื้อสีขาวนั่งอยู่ที่ต้นไม้ต้นใหญ่ ในมือถือขลุ่ยที่กำลังเป่าเล่นอย่างไพเราะ จากมุมที่โจวเหวินอยู่นั้น เขาเห็นแค่ด้านข้างของชายคนนั้น เขาใส่ชุดสีขาวผมกร้าวขึ้นด้านบน ภาพที่เห็นมันช่างงดงามเหมือนเทวดามากกว่าคน“มันไม่น่าจะมีคนจริงอยู่ที่นี้ได้นะ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่หน้าตาเหมือนคนซินะ ไม่รู้ว่ามันเก่งรึเปล่าด้วย”โจวเหวินยืนมองชายชุดขาวจากไกลๆหลังจากที่เสียงเพลงจบลง ชายชุดขาวนั้นก็วางขลุ่ยลงแล้วหันมามองโจวเหวินที่อยู่ข้างๆ “ไหนๆก็มาที่นี่แล้ว ไยเจ้าไม่มาดื่มกับข้าซักจอกเล่า”โจวเหวินมองเห็นชัดขึ้นแล้ว ข้างๆของชายคนนั้นมีแก้วกับไหใบหนึ่งอยู่ด้วย“นั้นมันคนจริงๆเหรอวะ”โจวเหวินมองดูรูปร่างกับพฤษติกรรมแล้วมันเหมือนกับคนมากๆทำให้เขาได้แต่สงสัยพอเห็นโจวเหวินไม่ขยับเข้าหา ชายชุดขาวจึงหยิบแก้วกับไห แล้วรินของเหลวบางอย่างใส่แก้วตัวเอง มองพระจันทร์บนฟ้าพลาง
