กระจกหยินหยางในมือของผู้วิเศษจิงเต้าพลิกหมุนไป ก่อนจะยิงลำแสงเข้าใส่ชายแก่ ที่กำลังพุ่งเข้าใส่โจวเหวิน “ไปซะ ไว้เจอกันใหม่ รอบหน้าที่เราเจอกันให้ฉันได้ประหลาดใจมากกว่านี้อีกนะ”
โจวเหวินมองผู้วิเศษจิงเต้าก่อนจะใช้วาปออกจากพื้นที่ใต้ดินในขณะที่ชายแก่ที่โกรธจัดนั้นกำลังโดนขัดขวางโดยผู้วิเศษจิงเต้า ทำให้ตามมาไม่ได้
โจวเหวินพุ่งออกมาจากประสาทอย่างเงียบๆก่อนจะตรงไปที่ประตูของสุสาน ทันทีที่เขาออกมาจากปราสาทได้ เขาก็เห็นดาบหินพุ่งกลับเข้าไปที่พื้นที่ใต้ดินอีกรอบ เหมือนกับว่ามันพึ่งรู้สึกได้ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ตอนที่โจเวหวินพุ่งออกมาที่ประตูสุสาน เขาก็พบหลิวหยุนที่ยืนอยู่หน้าประตู
พอหลิวหยุนเห็นโจวเหวินลางๆเขาก็ยิ้มแล้วพูด “รู้อยู่แล้วเชียวว่านายต้องมาทางนี้แน่ๆ”
โจวเหวินตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมาคุยอะไรทั้งนั้น เขาเสียบดาบจักรพรรดิฉินเข้าไปในรูก่อนที่ประตูสุสานจะเปิดออก พวกเขาออกมาจากสุสานทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลังจากข้ามทะเลปรอทมาได้แล้ว โจวเหวินก็ใช้อสูรปฐพีมุดดินพาหลิวหยุนออกไปจากสุสานปฐมกษัตริย์ทันที
“เห้อ—– ในที่สุดก็รอดออกมาจนได้”หลิวหยุนถอนหายใจยกใหญ่ ตอนที่เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยผืนดาวข้างนอก
“ไปก่อนละ หวังว่าจะไม่เจอนายอีกนะในอนาคต”โจวเหวินขี่อสูรปฐพีเตรียมจะมุดดินจากไป
“เออ แล้วผู้วิเศษจิงเต้าละ จะออกมาได้ไหม”หลิวหยุนพูด
“นั้นมันผู้วิเศษจิงเต้าเลยนะ”โจวเหวินพูด
หลิวหยุนไม่พูด
